Jakie można wymienić wzorce osobowe w literaturze polskiej renesansu? Literatura renesansu nie stworzyła idealnych wzorców osobowych. Jak literatura średniowieczna, ukazywała również różne modele życia zgodne z hasłami epoki i narodowymi potrzebami. W literaturze polskiej upowszechnił się model szlachcica ziemianina, mądrego patrioty, człowieka wykształconego, kulturalnego, czyli tzw. „dwornego”. Wzór człowieka dążącego do sławy, któremu w życiu wiele udaje się osiągnąć. Przykładem może być „Elegia o sobie samym do potomności” Klemensa Janickiego - autobiografia poety chłopskiego pochodzenia, utwór w elegijnym nastroju o bohaterze wytrwale dążącym do zdobycia poetyckiej sławy. Fraszka Jana Kochanowskiego „Do gór i lasów” to również autobiografia renesansowego poety, podobna do poprzedniej we wzmiankach o podróżach zagranicznych i odwołaniach mitologicznych, różniąca się natomiast skrótową formą i optymistycznym spojrzeniem na życie. Renesansowy wzór szlachcica ziemianina z „Żywocie człowieka poczciwego” Mikołaja Reja to człowiek troszczący się o prawo i wolność, dbający...