Panowanie pierwszych książąt i królów polskich w okresie rządów od Mieszka I do Bolesława Krzywoustego określa się nazwą wczesnopiastowskiej Polski. W tym czasie kraj miał do czynienia z licznymi trudnościami i przeciwnościami, a najistotniejszym problemem były najazdy wrogów z zewnątrz. Społeczność musiała w każdy możliwy sposób zabezpieczyć się przed armią przeciwnika i móc stawić realny opór, który gwarantował możliwość rozwoju i godnego bytu. Podstawową strukturą obronną w tych czasach były grody w których znajdowali się wojownicy. Grodem zarządzał kasztelan, który kontrolował również powierzone mu terytorium, pobierał daniny oraz dowodził załogą. Armia pierwszych Piastów oparta była na powszechnej mobilizacji mężczyzn zdolnych do walki którymi dowodził wcześniej wybrany wódz. Taki system był jednak coraz mniej przydatny w państwie toczącym częste wojny na rozległym terytorium. Również wyżywienie takiej ilości wojsk było trudne. Z tego powodu nastąpiło częściowe uzawodowienie armii. W tym wypadku oddziały mobilizacyjne były wspierane przez zawodowe wojsko z wodzem na czele, księciem którego władza stała się permanentną a w finale dziedziczną. Według historycznych źródeł pewną rolę odegrali również wojownicy skandynawscy, którzy na pewno byli cennym wsparciem dla polskich oddziałów. Polanie zdołali również w drodze podbojów i współpracy między plemionami podporządkować sobie inne słowiańskie społeczności zamieszkujące tereny między Odrą a Bugiem. Grody obronne wrogów zostały zniszczone a Polanie, dysponując konnicą i pomocą Wikingów nie znaleźli na swojej drodze konkurenta do zjednoczenia plemion polskich. Jak już wcześniej wspomniałem wojsko podzielone było na oddziały zawodowe oraz pospolite ruszenie. Oddziały zawodowe stanowiła drużyna władcy oraz załogi grodowe znajdujące się na terenie całego państwa. Pospolite ruszenie było powoływane w czasie zagrożenia kraju i składało się z każdego mężczyzny zdolnego do walki. Na rozkaz władcy stawiali się na wojnę, zostawiając niezbędną liczbę zbrojnych do obrony własnych domostw. Oddziały zawodowe można było podzielić na pancerne (ciężkozbrojna jazda konna) i tarczowników potocznie zwanych piechotą. W systemie wojskowym państwa pancerni należeli do drużyny władcy i byli jednymi z najlepszych oddziałów. Drużyna jako stały oddział wojsk, była na utrzymaniu władcy jednak radzili oni sobie również w pewnym stopniu sami. Byli w stanie zapewnić sobie uzbrojenie, zgarniając łupy wojenne lub zdobywać je dzięki pracy niewolników co stanowiło o ich wyjątkowym statusie. Jeźdźca ochraniała kolczuga wykonana z żelaza...