Realizm Na początku postaram się pokrótce zdefiniować samo pojęcie „realizmu”, następnie przedstawię przykłady głównych przedstawicieli tego nurtu i omówię krótko ich poglądy. Źródeł i tradycji realizmu można szukać już w pracach Tukidydesa, Hobbesa czy Machiavellego. Idąc bardziej w przyszłość, doktryną tą zajmowali się również Morgenthau, Niebuhr czy Waltz. Realizm może podzielić na realizm klasyczny, realizm strukturalny(głównie Waltz) czy realizm liberalny. W niniejszym opracowaniu postaram się przybliżyć pierwsze dwa nurty. Realizm klasyczny w swych założeniach stwierdza iż prymat w stosunkach międzynarodowych ma państwo. Ogranicza moralność w stosunkach między państwowych. Nadrzędnym celem jest osiągnięcie interesu narodowego. Dostęp do dóbr jest ograniczony, co prowadzi do rywalizacji w ich pozyskiwaniu. Realizm klasyczny dąży również do ogólnoświatowej równowagi sił. Zgodnie z tymi założeniami tylko w takich warunkach państwa zaniechają wzajemnego konfliktu w obawie przed odwetem i jego konsekwencjami. Przykładowo Machiavelii stworzył charakterystyczny dla siebie „realizm polityczny”, który odrzucał postrzegania rzeczywistości przez pryzmat tego, jak powinna ona wyglądać. Najważniejsza staje się wiedza czerpana z doświadczenia historycznego, jak również z obserwacji empirycznej. Machiavelli podszedł do problematyki państwa w sposób naukowo-techniczny. Opisywał politykę tak, jakby mówił o mechanizmie. Skupiał się na odkryciu reguł skutecznego działania. Jest to jego zdaniem możliwe, bo zdarzenia się powtarzają, a natura ludzka jest stała. Zachowanie człowieka da się przewidzieć, jeśli tylko rozporządzamy wiedzą, którą daje nam studiowanie historii. Hobbes z kolei dywagował nad dylematem bezpieczeństwa. Osiągnięcie bezpieczeństwa osobistego i wewnątrz państwowego możliwe jest dzięki powołaniu do życia państwa, któremu nieodłącznie towarzyszy stan zagrożenia bezpieczeństwa narodowego i międzynarodowego, wynikający z anarchiczności systemu państw. Tukidydes zaś głosił iż państwa tak naprawdę nie mają innego wyboru, jak tylko stosować się do reguł i praktyk polityki siły, w której bezpieczeństwo i przetrwanie państwa są podstawowymi wartościami, wojna zaś jest ostatecznym rozjemca. Przejdźmy teraz do Hans Morgenthau i zobaczmy co on ma do powiedzenia na ten temat. Na samiutkim początku wypada przedstawić 6 sławnych zasad, które stały się fundamentami szkoły realistów: 1. polityka rządzi się obiektywnymi prawami, które mają korzenie w naturze ludzkiej, 2. motywy i ideologiczne wybory nie są kryteriami oceny działań w polityce, polityka jest...