Najbliższa postawa filozoficzna mojemu życiu – epikureizm. Epikureizmem nazywamy kierunek filozoficzny zapoczątkowany w starożytności przez Epikura, w ok. 306r.p.n.e. kontynuowany także w czasach nowożytnych. Podobnie jak w większości kierunków filozoficznych hellenizmu dla epikurejczyków najważniejszą dziedziną filozofii była etyka – uważali oni, że podstawowym zagadnieniem filozoficznym jest szczęście , które upatrywali w przyjemności. Za początek epikureizmu uważa się drugie przybycie Epikura do Aten i założenie przez niego szkoły filozoficznej – tzw. „Ogrodu”. Ta szkoła filozoficzna konkurowała stale ze stoicyzmem. W czasach rozwoju chrześcijaństwa publicznie wyklęto epikureizm i samego Epikura, a jego dzieła systematycznie niszczono. Uważano rozprzestrzeniają zgorszenie moralne i ateizm . Epikureizm jest jedną z dwóch najważniejszych antycznych filozofii życia. Dla tego sposobu filozofowania kluczowym pytaniem było: jak osiągnąć szczęście w życiu doczesnym. Uważam, że odpowiedź na to pytanie najbardziej odzwierciedla moje nastawienie do życia. Były to więc przede wszystkim systemy etyczne. Koncepcje metafizyczne, zwłaszcza w teorii poznania, miały później znaczny wpływ na filozofów niemal do czasów współczesnych. Epikureizm był jako system etyczny z gruntu hedonistyczny , czyli zakładał, że dobro równa się przyjemności i dlatego życie szczęśliwe to życie, w którym suma doznanych przyjemności jest większa niż suma cierpienia. Jednak sądzę, iż hedonizm jest zbyt skrajnym poglądem, ponieważ uznanie rozkoszy za najwyższe dobro i cel życia, jednocześnie unikając cierpienia i bólu, gdzie właśnie to jest głównym warunkiem osiągnięcia szczęścia dla mnie oznacza egoizm i banalny sposób radzenia sobie z życiem i problemami. Brak zaangażowania w problemy i ucieczka od nich nie może tworzyć świata i człowieka lepszym, a wręcz przeciwnie – osłabia go i determinuje. Epikur stworzył swoją teorię różnych rodzajów przyjemności, które następnie usystematyzował wg wartości. Za najbardziej wartościowe przyjemności uważał te, których osiągnięcie nie wymaga wysiłku i które nie są związane z przykrymi następstwami. Po pierwsze radość samego życia –najbardziej cenną jest czysta radość życia. Wg Epikura, gdyby człowieka odciąć nagle od wszelkich bodźców zewnętrznych, odczuwałby on przyjemność z samego faktu istnienia. Inne przyjemności bierne, czyli nie wymagające świadomego oraz przyjemności czynne – czyli wymagające wysiłku w ich osiągnięciu i często też związane z przykrymi...