Na wstępie mojej pracy pragnę zaznaczyć, iż transformacja Systemu Obronnego Państwa jest jedną z najważniejszych celów strategicznych realizowanych przez organy administracji publicznej oraz organy władzy. Ciągle zmieniające się środowisko bezpieczeństwa wpływa na kierunki transformacji. Podejmowane przez państwo działania powinny być ukierunkowane na wewnętrzną harmonizację elementów planowania obronnego oraz synchronizację planowania narodowego z sojuszniczym. Poprawa systemu planowania powinna sprzyjać efektywnemu podejmowaniu decyzji w dziedzinie obronności. Planowanie musi być prowadzone w sposób metodyczny, zaczynając od planowania na szczeblu strategicznym, a kończąc na efektywnym wydatkowaniu budżetu. Procesy transformacyjne powinny więc zmierzać do stworzenia jednolitego systemu planowania obronnego obejmującego: wytyczne polityczne, planowanie długookresowe (perspektywiczne), planowanie operacyjne, programowanie obronne (średniookresowe), budżetowanie w układzie zadaniowym oraz przeglądy obronne. Prowadzone są również Strategiczne Przeglądy Obronne, które stanowią narzędzie polityki obronnej mające na celu ukierunkowanie i racjonalizację wyborów w procesie transformacji potencjału obronnego państwa, w którym główną rolę odgrywają Siły Zbrojne RP. Jesteśmy świadkami gwałtownego, niezwykle przyspieszonego rozwoju potencjału informacyjnego. Nowoczesne środki rozpoznania, łączności, walki radioelektronicznej, zautomatyzowane i skomputeryzowane systemy dowodzenia itp. powodują rewolucję w sztuce wojennej. Do owego ciemnego pokoju, w którym walczą dwaj mocarze, wpada światło, światło informacji. Teraz ci mocarze widzą się, a więc walczą w zupełnie innych warunkach. Już nie musi jeden drugiego koniecznie zabić, aby zwyciężyć. Skuteczne wytrącenie topora może okazać się wystarczające do osiągnięcia celu, jakim jest podporządkowanie sobie przeciwnika. Potrzeba posiadania większych zdolności przeciwdziałania zagrożeniom oznacza także potrzebę transformacji Sił Zbrojnych w siły bardziej elastyczne i mobilne, które będą bardziej zdolne do obrony w efektywny sposób, adekwatnie do skali zagrożenia. Użycie wystarczających (niezbędnych) komponentów wydzielanych przez współdziałające państwa powinno zwiększyć możliwości Sił Zbrojnych. W pracy mojej postaram się więc przedstawić, jakie powinny być Siły Zbrojne na przełomie XX-XXI wieku, do przeciwdziałania jakim zagrożeniom powinny być przygotowane i jakim powinny odpowiadać wymaganiom. 2. Struktura systemu obronnego państwa. Charakterystyka podsystemów. Stosowanie do wyznaczonych celów i zadań...