Temat: „Romantyczność” A. Mickiewicza jako ballada programowa. Utwór Romantyczność ukazał sie w 1822 r w pierwszym tomie poezji Adama Mickiewicza pt”Ballady i romanse”. Tom ten był odpowiedzią poety na zarzuty wysunięte wobec romantyków przez Jana Sniadeckiego. Akcja ballady Romantyczność toczy się na rynku małego miasteczka. „Romantyczność” ma charakter manifestu programowego. Motto ballady „Zdaje mi sie,ze widze ... gdzie? Przed oczyma duszy mojej.” Mickiewicz zaczerpnął z Hamleta Williama Szekspira, w słowach tego poety pojawia sie bliskie romantykom przeświadczenie o możliwościach pozazmysłowego poznawania świata. Poprzez motto Mickiewicz ukazuje irracjonalny stosunek do świata. Utwór „Romantyczność” wyraźnie dzieli sie na dwie części. Pierwsza część przedstawia historie prostej,robiącej wrażenie obłąkanej , dziewczyny – Karusi , która rozpacza po śmierci ukochanego Jaśka. Dziewczyna widzi swojego zmarłego ukochanego , chce z nim rozmawiać, chce go przytulać i całować . Karusia wykazuje jeszcze inną cechę bohatera romantycznego: odwrócenie się od świata i bunt przeciwko niemu: „Nie lubię świata, Źle mnie w złych ludzi tłumie” targają nią sprzeczne uczucia: boi się ducha ukochanego (wygląd trupa), ale chce aby pozostał z nią, bo go kocha Narrator stara sie tłumaczyć dziewczynie co sie dzieje wokół niej,ale ona go nie słucha, ta sytuacja pozwala nam stwierdzic kim jest narrator. Jest on wędrowcem,w balladach często pojawia sie motyw podrózy/wędrówki. Bohater ukazany w utworze pokazuje jedną z podstawowych cech wszystkich poźniejszych postaci : nieszczęśliwą miłość, tu związaną z Karusią, która tak kochała swojego wybranka , że dwa lata po jego śmierci nadal zachowała głębokie uczucie i stara sie z nim skontaktować duchowo ( widzi go na jawie dlatego uznaje sie ją za obłąkaną). Druga część utworu przybiera polemikę między narratorem a Starcem.Scenie tej przyglądają sie dwie ważne postacie,starzec przedstawiciel oświecenia,który walczy z przesądami i zabobonami,(uznaje sie go za Jana Śniadeckiego),który opowieści Karusi uważa za bujdy i wierzy tylko w siłe swego „szkiełka i oka”co możemy wywnioskować po cytacia: „Ufajcie memu oku i szkiełku, Nic tu nie widze dokoła. Słowa starca to niemal dokładne przywołanie rozważań J.Śniadeckiego, w ten sposób Mickiewicz ukazał jego karykaturę. Drugą ważna postacią jest sam poeta-podmoit liryczny, który wyobrażenia Karusi uważa za coś normalnego i oczywistego,wspiera ją w jej cierpieniu ; uważa że uczucia są silniejsze od niego i maja na niego większy wpływ: Czucie i wiara silniej mówi do mnie Niż mędrca szkiełko i...