Francja opiera swój model administracji publicznej na rozwiązaniach rewolucji francuskiej oraz epoki napoleońskiej. Rewolucja francuska przyniosła demokratyzację, przewagę parlamentu i racjonalną reformę podziału terytorialnego. Napoleon natomiast zaprowadził silna władzę wykonawczą. Modyfikując instytucje przedrewolucyjne, wprowadził takie podstawowe dla Francji organy centralne i urzędy, jak: rada ministrów, rada stanu, izba obrachunkowa, urząd prefekta i tzw. wielkie korpusy. Zaczęły również obowiązywać zasady podziału terytorialnego, powstała administracja wieloszczeblowa (departament, okręg oraz gmina). Francja, oprócz Stanów Zjednoczonych i Polski, była pierwszym państwem posiadającymkonstytucję rozumianą w sposób nowożytny. Dopiero konstytucja Piątej Republiki, obowiązująca od 1958 r., przyniosła Francji polityczną stabilność.W kategoriach prawa konstytucyjnego istnieje we Francji system parlamentarny, jednak nie w klasycznej postaci. Powodem jest pozycja głowy państwa, czyli prezydenta. Jego umocowanie konstytucyjne czyni go również najwyższym organem władzy wykonawczej. Odwołując się do stanowiska znawcy przedmiotu, M. Duvergera, jest to przykład semiprezydenckiej formy rządów. Władza wykonawcza Władzę wykonawczą stanowią prezydent republiki (le president de la republique) oraz rząd, na czele którego stoi premier. W rezultacie uchwalenia konstytucji w 1958 r. (z poprawkami z 1962 r.) powstała dwuwładza w obrębie egzekutywy. Prezydent republiki ma szczególne uprawnienia w zakresie polityki obronnej i zagranicznej, natomiast rada ministrów, której przewodniczy premier mianowany przez prezydenta, kieruje pozostałymi działami administracji i realizuje politykę państwa (odpowiadając przed Zgromadzeniem Narodowym). Pozycja prezydenta we francuskim systemie ustrojowym jest bardzo silna. Decyduje o tym zarówno sposób jego wyboru (wybory bezpośrednie), jak i zakres prerogatyw. Silna pozycja prezydenta nie oznacza jednak drugoplanowej roli premiera (le premier ministre). W modelu francuskim mamy bowiem do czynienia z dualizmem egzekutywy: prezydent jest głową państwa, premier – szefem gabinetu. Ukształtowanie się większości parlamentarnej kierowanej przez lidera partii opozycyjnej wobec prezydenta znacznie zawęża jego możliwości działania. Specyfika francuskich rozwiązań ustrojowych polega m.in. na tym, że w sytuacji kiedy większość parlamentarna popiera prezydenta, jest on rzeczywistym szefem rządu. W wypadku braku takiego poparcia rola ta przypada premierowi. Sytuację, w której prezydent reprezentuje inną opcję polityczną niż tę, którą popiera...