I. Literatura podmiotu:

1. Czesław Miłosz, Campo di Fiori, [w:] Poezja polska. Antologia, wydawnictwo Sara, Warszawa 2001, ISBN 83-7297-070-x, s. 463.

2. Franz Kafka, Proces, Zielona Sowa, Kraków 2005, ISBN 9788386740772.

3. Gustaw Herling Grudziński, Wieża, [w:] Skrzydła ołtarza, Czytelnik, Warszawa 2001,

ISBN 83-07-02592-3.

I. Literatura przedmiotu:

1. Irena Nawrocka, Poezje Czesława Miłosza, Biblioteczka Wysyłkowa, Lublin 2006, s. 12-16.

2. Bożena Chrząstkowska, Poezje Czesława Miłosza, WSiP, Warszawa 1982, ISBN 83-02-01812-0, s. 93-104.

3. Barbara Petrozolin-Skawińska, Nowa Encyklopedia Powszechna, Tom I, Wydawnictwo Naukowe, s.578.

4. Władysław Tatarkiewicz, Bruno i renesansowa filozofia przyrody, [w:] Historia Filozofii, Tom II, PWN, Warszawa 1970, s. 19-20.

5. Gerard Durzoi, Andree Roussel, Filozofia. Pojęcia, postacie, problemy, WSiP, Warszawa 1997, ISBN 978-83-01-14466-1.

6. Danuta Wilczycka, Proces Franza Kafki, Biblioteka Wysyłkowa, Lublin 2003, ISBN 9788386581337.

7. Włodzimierz Bolecki,Samotność i zmartwychwstanie, [w:] Szkice do portretu Gustawa Herlinga- Grudzińskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, ISBN 8308036899, s. 166-171, 178-179.

8. Andrzej Makowiecki, Słownik postaci literackich, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2000, ISBN 83-06-02757-4, s. 351-352.

9. Marian Szyrocki, Dzieje literatury niemieckiej, Tom II, PWN, Warszawa 1971, s. 139-143.

I. Ramowy plan wypowiedzi:

1. Określenie problemu:

Samotność to zjawisko powszechne zarówno w życiu codziennym, jak i literaturze. Twórcy często sięgają do tego motywu ze względu na jego specyfikę i uniwersalność. Sposób ujęcia tematu literackiego (samotności) przez poszczególnych twórców jest inny, gdyż każdy widzi i pojmuje ją nieco inaczej.

2. Kolejność prezentowanych argumentów:

1. „Campo di Fiori”: Żydzi uwięzieni w płonącym getcie i Giordano Bruno- niemożność porozumienia z tłumem ze względu na swoją odmienność: w przypadku Giordana- światopoglądową zaś w przypadku Izraelitów- rasową.

2. „Wieża”: Odrzucony przez świat Lebrosso ze względu na trąd którym jest dotknięty. Inny rodzaj samotności- samotność z wyboru jest nierozerwalnie związana z postacią nauczyciela, który po stracie rodziny odcina się od świata.

3. „Proces”: Józef K. Urzędnik o niezwykle uporządkowanym harmonogramie dnia. Jego życie zmienia się w momencie, gdy zostaje oskarżony. Samotnie usiłuje dociec do źródła prawdy.

1. Wnioski:

Sposób kreacji i ukazanie motywu samotności w literaturze są niezmiernie różnorodne, zjawisko można podzieli

ze względu na różne kryteria. Specyficznym jej rodzajem jest omówiona przeze mnie samotność

- samotność w tłumie, która zdaje się tym bardziej dotkliwsza, bo wynika miedzy innymi z niedostrzeżenia drugiego człowieka, braku więzi z nim najczęściej z powodu jego odrębności. Dobrym przykładem są wybrani przeze mnie bohaterowie.