Plany o wspólnej obronie europejskiej sięgają 1950 roku. Wtedy został przedstawiony plan Plevena który zakładał utworzenie armii pod wspólnym dowództwem. Wspólna polityka bezpieczeństwa i obrony (WPBiO) to integralna część wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, zapewniająca Unii Europejskiej zdolność operacyjną opartą na środkach cywilnych i wojskowych. Dla WPZiB (zmienionej traktatem amsterdamskim) wyznaczono pięć celów: – ochrona wspólnych wartości, podstawowych interesów, niezawisłości i integralności Unii, zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych; – umacnianie bezpieczeństwa Unii we wszelkich formach; – utrzymanie pokoju i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych oraz Aktu końcowego z Helsinek i celami Karty paryskiej, w tym dotyczącymi granic zewnętrznych; – popieranie współpracy międzynarodowej; – rozwijanie oraz umacnianie demokracji i praworządności, a także poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności. W 1992 roku umowy formułującej tzw. Misje Petersberskie, stanowiące podstawy polityki wojskowej i polityki bezpieczeństwa Unii Zachodnioeuropejskiej. Misje Petersberskie zakładały przeprowadzenie różnego rodzaju operacji wojskowych, których celem były akcje ratunkowe i humanitarne, misje pokojowe oraz zadania mające na celu zarządzanie kryzysami, w tym utrzymywanie pokoju. W tym samym roku (1992) podpisano Układ z Maastricht, powołujący do życia Europejską Politykę Bezpieczeństwa i Obrony. Był to pierwszy zdecydowany krok w kierunku unijnej polityki obronnej. Założenia Układu z Maastricht były bardzo ostrożne i ogólnikowe, wyznaczyły one jednak kierunek w którym polityka ta miała się rozwijać. Na spotkaniu Radu Europejskiej w Kolonii czerwca 1999 r. przywódcy państw UE przyjęli deklarację o umacnianiu wspólnej europejskiej polityki w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony, w której oświadczono, że UE musi móc w pełni decydować o prowadzeniu operacji zapobiegania konfliktom i zarządzania kryzysowego, dlatego powinna dysponować swoimi siłami, które będą działać niezależnie od NATO. UE miała przejąć od UZE funkcje operacyjne, m.in. misje petersberskie, jednak również potwierdzono rolę NATO jako najważniejszego elementu wspólnej obrony. Od rady Europejskiej w Kolonii w 1999r 22 czerwca do rady Europejskiej w Brukseli pracowano nad Wspólną polityka bezpieczeństwa i obrony i modyfikowano ją. Dnia 12 grudnia 2003 r. na posiedzeniu w Brukseli Rada Europejska przyjęła dokument określający wspólną strategię bezpieczeństwa o nazwie Bezpieczna Europa w lepszym świecie: europejska strategia...