Początki rzymskiej wojskowości były podobne do greckiej. Jej pełny rozwój przypadła okres istnienia republiki(około 510-31 p.n.e) .Marynarka wojenna (chassis) zawsze odgrywała podrzędną rolę w wojsku rzymskim. Głównym celem sił morskich była obrona mórz i rzek imperium. Jej główne ośrodki znajdowały się w Rawennie i Misenum, mniejsze zaś w niektórych prowincjach nadmorskich i na Renie oraz Dunaju. Marynarze rekrutowali się z najniższych grup społeczeństwa rzymskiego, nawet spośród niewolników. Od czasów Klaudiusza we flocie mogli służyć tylko wyzwoleńcy i mieszkańcy nadmorskich prowincji. Wioślarze na okrętach, którzy rekrutowali się z wyzwoleńców, niewolników i skazańców przykuwano niekiedy na całe życie do pokładów. Dowódcami (praefecti classis) Augusta jeszcze wyzwoleńcy, później ekwici. Załogi statków, pomimo ich wielkości były zorganizowane tak samo jak centurie. Członkowie załogi mogli zaciągnąć się jako marynarze, wioślarze, rzemieślnicy i wiele innych, jednak cały personel w cesarskiej flocie został zaklasyfikowany jako żołnierze (milites), pomimo ich funkcji. Chociaż flota miała swoich własnych marynarzy, używane było zawodowe wojsko, żeby atakować nieprzyjaciela z pomostów. Status i pozycja struktur marynarzy rzymskiej floty były nieco podobne do żołnierzy z auxiliów, otrzymywali też podobny żołd. Pierwsza wzmianka o rzymskiej flocie pochodzi z roku 311 p.n.e., republika nabyła swoją pierwszą flotę składającą się z 20 statków, najprawdopodobniej trier, z każdym duumruvirem mającym pod dowództwem 10 statków. Niemniej, przed I wojną punicką głównym zadaniem tej floty było patrolowanie Italskiego wybrzeża i rzek, zabezpieczając morski handel przed piratami. Ilekroć musiano podjąć większe działania, tak jak morska blokada oblężonego miasta, Rzymianie prosili o pomoc sprzymierzone greckie miasta na południu Italii, socii navales, by tamci dostarczyli im załogi i statki. Sposób budowy statków wojennych przejeli Rzymianie od Kartagińczyków. Znali statki jednorzędowe,lekkie dwurzędowe zwane też Naves Liburnae, które stanowiły główny rodzaj jednostki pływającej w czasach cesarstwa, oprócz tego trójrzędowce(triremes) i czterorzędowce(quodriremes). Głównym statkiem bojowym był jednak pięciorzędowiec(quodriremes) .Pentery miały długość 51,2 m., szerokości 5,5-8m.,, zanurzenie 4.1m., wyporność 534 tony. Załoga pentery liczyła 120 żołnierzy i 300 wioślarzy. Materiał kadłubów, omasztowanie i ożeglowanie tych okrętów nie różniły się niczym od dawnych trzyrzędowych galer greckich i fenickich z okresu wojen grecko-perskich. Rzymskie okręty wojenne, zarówno...