.Charakterystyka zjawiska Sarmaty na podstawie „Pamiętników” J. Ch. Paska i utworów W. Potockiego. Ideologia sarmatyzmu oparta była na tezie renesansowych kronikarzy – historyków Miechowity i Marcina Bielskiego, którzy przypisywali polskiej szlachcie nobilitujący rodowód. Początkowo pojęcia sarmatyzmu utożsamiano z zespołem największych cnót rycerskich takich, jak: duma narodowa, przywiązanie do rodzinnych tradycji, waleczność, odwaga, męstwo, honor, umiłowanie wolności i demokracji, przywiązanie do katolicyzmu, ceremonialna religijność, szacunek dla praworządności, opanowanie sztuki oratorskiej. Począwszy od doby oświecenia pojęcie sarmatyzmu nabrało pejoratywnego wydźwięku. Oznaczało kult narodowych wad takich jak: megalomania, egoizm stanowy, konserwatyzm, fanatyzm, awanturnictwo, rubaszność, krewkość. Awanturniczo-rubaszne oblicze sarmatyzmu odsłania J. Ch. Pasek w „Pamiętnikach”. Ukazuje portret polskiego szlachcica – sarmaty w roli rycerza walczącego w obronie granic Rzeczypospolitej i ziemianina smakującego rozkosze życia na wsi. Jest to człowiek dumny, waleczny, przywiązany do tradycji, gościnny, gospodarny, ale przejawiający więcej wad niż zalet. Odznacza się bowiem kłótliwością, skłonnością do nadużywania trunków, przywiązaniem do przywilejów szlacheckich, powierzchowną religijnością, chciwością, pazernością i niskim horyzontem intelektualnym. Wacław Potocki w „Transakcji wojny chocimskiej” pragnął wskrzesić czasy świetności polskiego oręża. Nadając utworowi formę eposu chciał uwznioślić bohaterski czyn Polaków i stworzyć mit rycerza kresowego – niezłomnego wojownika, który z szablą u boku broni wschodnich rubieży Rzeczypospolitej przed najazdem pogańskiej hordy. Utwór odsłania mistrzostwo polskiego rycerstwa, ale bohaterstwo w scenach batalistycznych jest celowo wyolbrzymione. Ukazując waleczność, odwagę polskich sarmatów eksponuje przepaść, jaka dzieli dawnych rycerzy od obecnych potomków, którzy krewkość charakteru marnotrawili w sąsiedzkich sporach o miedzę. Narrator z satyrycznym zacięciem wypomina szlachcie jej największe grzechy. 2.Poezja J. A. Morsztyna jej oryginalność, cechy barokowe. Jan Andrzej Morsztyn – poeta, dworzanin króla Władysława IV i Jana Kazimierza, ulubieniec królowej Marii Ludwiki. Miłośnik i znawca poezji włoskiej i francuskiej, tłumacz „Cyda” oskarżony przed sejmem o intrygi na rzecz dworu francuskiego uciekł do Francji, gdzie pozostał do końca życia. Uważany jest za czołowego przedstawiciela...