W chwili zakończenia II wojny światowej zarówno mocarstwa zachodnie – Stany Zjednoczone i Wielka Brytania, jak i Związek Radziecki, zajmowały identyczne stanowisko w dwóch podstawowych kwestiach dotyczących Niemiec. Po pierwsze, uważały, że Niemcy muszą pozostawać pod ścisłą kontrolą. Muszą zostać zdenazyfikowane i zdemilitaryzowane, a ich gospodarka musi ulec dekartelizacji, czyli rozbiciu wielkich obszarów przemysłowych tak, aby nigdy nie powstały tam warunki sprzyjające ustanowieniu reżimu podobnego do tego, który dopiero co obalono. Po drugie, kraje te stały na stanowisku, że Niemcy – po zakończeniu okupacji – powinny pozostać jednym państwem. Celem państw zachodnich było uczynienie z Niemiec cywilizowanego, demokratycznego, rozwiniętego gospodarczo i szanującego prawa człowieka kraju. Rosjanie natomiast mieli nadzieję na to, że uda im się uczynić z Niemiec kolejne państwo komunistyczne. Po pewnym czasie stało się jasne, że nie uda się uzgodnić stanowiska co do charakteru państwa niemieckiego. Między Związkiem Radzieckim a Zachodem rozpoczęła się tzw. zimna wojna. W rezultacie okupowane Niemcy podzieliły się na dwie części. Polska prowadziła aktywna politykę zagraniczną, utrzymując stosunki dyplomatyczne z większością istniejących wówczas państw. Nie zyskała jednak uznania ze strony RFN. Z chwilą podziału Niemiec na dwa państwa rząd polski udzielił znacznego wsparcia Niemieckiej Republice Demokratycznej, która okazała gotowość uznania nowej granicy zachodniej Polski. W lipcu 1950r. Podpisano w Zgorzelcu układ z NRD, na mocy którego państwo to uznało granicę Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej w takim kształcie jaki ustalono w Poczdamie w 1945r. Natomiast RFN odmówiło uznania nie tylko nowej granicy Polski, ale również NRD. Rząd NRD uznał, że RFN nie reprezentuje narodu niemieckiego i nie ma prawa do występowania w jego imieniu. Przywódcy RFN uznawali, że tylko oni reprezentują Niemcy i wzięli na siebie odpowiedzialność za państwo i naród niemiecki. W związku z powyższym oba państwa (Polska i RFN) wzajemnie nie uznawały się i nie współpracowały ze sobą. W Polsce bardzo silnie eksponowano winę Niemiec za wybuch wojny i za dokonane w jej toku zbrodnie wojenne. Zarzucano również podsycanie nienawiści do Polski oraz dążeń do rewanżu i rewizji granic. Natomiast w RFN oskarżano Polskę o bezprawne przesunięcie granicy, zagrabienie dużej części obszaru niemieckiego, wypędzenie ludności niemieckiej z zajętych ziem jak również popełnienie zbrodni na wysiedlanej ludności itd. Ziemie zachodnie i północne stanowiły 1/3 państwa polskiego w nowych granicach. Było...