Stosunek Żydów do Rzymian od Pompejusza do Hadriana" Około 1200 roku p.n.e. Żydzi weszli do ziemi Kanaan, krainy „mlekiem i miodem płynącej”, szybko ją podbili i podzielili pomiędzy dwanaście plemion. Niecałe dwieście lat później powstało Zjednoczone Królestwo Izraela, które istniało pod panowaniem trzech wielkich królów. Po śmierci króla Salomona – budowniczego Wielkiej Świątyni Jerozolimskiej – królestwo uległo podziałowi na Judę, krainę na południu ze stolicą w Jerozolimie, oraz na Izrael, krainę na północy. Izrael został w roku 722 p.n.e. zajęty przez Asyrię, a większość mieszkańców uprowadzono, osiedlając na ich miejsce ludy Babilonii. Królestwo Judy zostało w roku 597 p.n.e. najechane i podbite przez Babilon – nowe imperium, wyrosłe na gruzach Asyrii. Około 586 roku p.n.e. król babiloński Nabuchodonozor II zniszczył Jerozolimę, a tysiące Żydów znalazło się w Babilonie, w niewoli. W 539 roku p.n.e. to wielkie miasto zostało zdobyte przez Persów, którzy z czasem pozwolili Żydom powrócić do ziemi ojczystej. Wtedy to przystąpiono do odbudowywania Jerozolimy, a w latach 520 – 515 odbudowano Świątynię Jerozolimską, która również została zniszczona przez Babilończyków siedemdziesiąt lat wcześniej. Żydzi pozostawali jednak pod panowaniem Persów i mieli odtąd przez następne setki lat znosić rządy coraz to innych imperiów. W 332 roku p.n.e. niezwyciężona armia Aleksandra Wielkiego zdobyła Judę, włączając ten obszar w skład prowincji nazwanej Syrią Dolną. Wkrótce upowszechniła się grecka nazwa tej krainy – Judea. Po śmierci Aleksandra imperium podzielili między siebie jego wodzowie, diadochowie. Judea przypadła Ptolemeuszowi, założycielowi dynastii panującej w tamtym rejonie świata aż do początków drugiego wieku naszej ery. Ptolemeusze uwikłani byli w wojny z inną hellenistyczną dynastią, Seleucydami, którym w końcu udało się opanować Judeę w 198 roku p.n.e. W 167 roku wybuchło przeciw ich władzy wielkie powstanie Machabeuszów, kierowane przez syna kapłana Judę zwanego Machabeuszem. W 142 roku seleucydzki władca Demetriusz II Nikanor przyznał Machabeuszom autonomię. Powstało państwo kierowane przez książąt-kapłanów, które jednak rozrywane było wewnętrznymi waśniami i walkami o władzę z udziałem dwóch potężnych stronnictw: saduceuszy i faryzeuszy. Mimo wewnętrznych sporów Machabeusze z powodzeniem rozszerzali terytorium Judei. Udało im się odtworzyć granice dawnego królestwa izraelskiego poprzez przyłączenie Transjordanii, Galilei, Idumei i wybrzeża Morza Śródziemnego. W roku 67 p.n.e. na tron Judei wstąpił król Arystobul II. Dwa lata po koronacji wystąpił...