Ballada to wierszowana opowieść o niezwykłych wydarzeniach, często zainspirowana legendami, wierzeniami, lub ludowymi pieśniami. Łączy cechy liryki, epiki i dramatu i charakteryzuje się nastrojowością, tajemniczością niejasnych, bądź nawet cudownych zdarzeń z ingerencją sił metafizycznych. Jednymi z najpopularniejszych autorów ballad byli Johann Wolfgang Goethe oraz Adam Mickiewicz, którzy napisali kolejno : „Króla Olch” i „Romantyczność”. Utwory te powstały w wiekach XVIII/ XIX , gdy nurtem sztuki nabierającym na sile był romantyzm. Dominacja uczucia nad rozumem była wtedy buntem przeciwko zastanej rzeczywistości klasycyzmu i obowiązującym w niej normom społecznym. Akcja ballady Goethe’go pt.”Król Olch” rozgrywa się w odludnym miejscu, głęboką nocą. Prawdopodobnie jest to las, który będąc zwyczajnym za dnia, nocą wydaje się być przerażającym, niebezpiecznym dla ludzi miejscem, gdzie czuć w powietrzu nastrój grozy i tajemniczości. Las jest tu ostoją potężnych sił, które czekają w ukryciu na dogodny moment, by zaatakować i zniszczyć ofiarę. Ta specyficzna kreacja świata przedstawionego, oraz określenia go jako „mrok bez dna” budzi w czytelniku poczucie pewnego lęku przed tym , co może się w takim nieprzyjaznym miejscu stać. Wiersz podzielony jest na zwrotki, w której każdy wers ma po dziewięć sylab, a rymy są parzyste, męskie. Akcent znajduje się na ostatniej sylabie w linijce , co nadaje balladzie pewną nienaturalność i twardość, pewien rytm, który czytelnikowi kojarzy się z ludową przyśpiewką bądź magicznym zaklęciem. Balladę Goethego cechuje ogromna tajemniczość oraz niepewność, autor postarał się by czytelnicy do końca utworu czuli napięcie. W tym pięknym, umiejscowionym w mrocznej i niesamowitej scenerii utworze , Goethe przedstawił nam dwie postacie realistyczne, którymi byli ojciec i syn, oraz jedną fikcyjną , Króla olch. Każda z tych postaci miała inne spojrzenie na otaczający je świat – był to magiczny świat przyrody widziany oczami dziecka i chłodna, oraz zracjonalizowana rzeczywistość w postrzeganiu jego ojca. Zdaje się on nie dostrzegać niebezpieczeństwa czyhającego na ich dwoje, dziecko zaś widzi je, pod postacią Króla Olch. Mały chłopiec słyszy jak mroczna postać wabi go do siebie, dorosły zaś uważa że dziecko ma zwidy, że to tylko mgła, szelest liści, lub gwizd ptaków. Jego tata myśli racjonalnie , jak to zwykli myśleć przedstawiciele poprzedniej epoki. W pewnym sensie jest tu pewna symbolika- dziecko, jako nowonarodzony romantyzm pokazuje zupełnie inne spojrzenie na świat, inne niż człowiek starszy – reprezentujący klasycyzm. Ojciec...