Napoleon Bonaparte-życie i podboje. Napoleon Bonaparte urodził się w Ajaccio na Korsyce, w niezamożnej rodzinie adwokata pochodzenia szlacheckiego Carla Marii Buonapartego i jego żony Letycji. Miał liczne rodzeństwo: braci Józefa, Ludwika, Lucjana i Hieronima, oraz trzy siostry: Karolinę Bonaparte-Murat, Paulinę Bonaparte-Borghese i Elizę Bonaparte-Baciocchi. Ojciec postanowił wychować chłopca na modę francuską i gdy ten podrósł, umieścił go na koszt rządu w jednej z wojskowych szkół we Francji. W wieku 16 lat, ukończywszy naukę w Akademii Wojskowej w Paryżu rozpoczął służbę w armii w stopniu podporucznika W kwietniu 1791 roku został awansowany na porucznika. W roku 1793, dzięki poparciu Salicettiego (członka Konwentu, Korsykanina) i Augustina Robespierre'a kapitan Bonaparte jako dowódca artylerii, przeforsował swój plan zdobycia zbuntowanego przeciwko Republice i bronionego z morza przez Anglików Tulonu i za zasługi w trakcie jego zakończonego sukcesem oblężenia został awansowany najpierw z kapitana na szefa batalionu, a potem na generała brygady. Po upadku jakobinów, z którymi był związany, znalazł się w więzieniu (przez ok 40 dni), a po opuszczeniu więzienia przez kilkanaście miesięcy pozostawał bez przydziału. Dopiero lider Dyrektoriatu Paul Barras, powołał go do objęcia dowództwa nad oddziałami broniącymi Republiki w czasie rojalistycznego (5 października 1795). Pozwoliło to Napoleonowi kolejny raz wykazać się skutecznością, przez zastosowanie w walkach ulicznych artylerii. Po tym wydarzeniu został mianowany dowódcą wojsk wewnętrznych i generałem dywizji. W wieku 27 lat ożenił się z wdową Józefiną de Beauharnais, która po śmierci swojego męża była kochanką Barrasa i kilku innych wpływowych polityków. Kilka dni po ślubie z Józefiną, Napoleon objął dowództwo nad wojskami francuskimi walczącymi z Austriakami na terytorium północnej Italii. W roku 1796 otrzymał naczelne dowództwo nad armią włoską. Armia włoska, której dowództwo dyrektoriat powierzył Napoleonowi Bonaparte w nagrodę za stłumienie buntu rojalistów w Paryżu, miała pełnić jedynie rolę pomocniczą, zmusić Austriaków od rozproszenia sił i odwracać ich uwagę od frontu w Niemczech. Wojsko, które zastał w Italii było mocno zaniedbane, jednak młody generał w krótkim czasie doprowadził je do porządku. Początkowo skierował ofensywę przeciwko sojusznikom Austrii. 14 kwietnia 1796 r. pokonał wojska piemonckie pod Millesimo biorąc do niewoli pięć batalionów. Ostateczny cios zadał armii Piemontu 21 kwietnia pod Mondovi. Na mocy zawartego wkrótce potem rozejmu Piemont zmuszony został do zrzeczenia się...