Dramat polskiego emigranta w literaturze romantycznej i współczesnej. Omów temat odwołując się do wybranych utworów. Przyczyn emigracji Polaków było wiele. Jednak najbardziej znane są dwie fale emigracji: Wielka Emigracja i emigracja po drugiej wojnie światowej. Wielka Emigracja była to emigracja patriotyczno – polityczna po upadku powstania listopadowego (1830-31). Był to jeden z najważniejszych ruchów emigracyjnych w Europie. Odegrał on bardzo ważną rolę w XX wieku. Najwięcej osób wyjeżdżało do Francji. Tam powstawały polskie ośrodki kulturalne i polityczne. Polskę opuszczali zarówno żołnierze, politycy, ale i artyści. Inne państwa, do których emigrowano to Belgia, Anglia, a nawet Ameryka. Tworząc różne polskie ośrodki poza granicami kraju, próbowano ukoić żal za ojczyzną, stworzyć polskie warunki na obczyźnie. Stąd tez politycy kierowali wieloma sprawami w Polsce. Kolejne liczne wyjazdy za granicę miały miejsce po drugiej wojnie światowej. Wielu ludzi musiało opuścić kraj na skutek wojny lub z przyczyn politycznych bezpośrednio po niej. Następna fala emigracji odbyła się w latach 80. XX wieku, kiedy to Polacy wyjeżdżali z powodu represji politycznych, ale i z przyczyn ekonomicznych, zarobkowych. Myślę, że każdy taki wyjazd był trudny do zaakceptowania. Co przeżywali ci ludzie, można dowiedzieć się dzięki pisarzom, których ten los doświadczył i którzy ukazali go w swych utworach. Jeden z najwybitniejszych polskich pisarzy, poetów, dramatopisarzy, uznawany za twórcę polskiego romantyzmu –Adam Mickiewicz – doświadczył w swoim życiu emigracji, tęsknoty za rodzinnym krajem. Najpierw w trakcie studiów musiał wyjechać na stypendium do Kowna (1819-23). Tam podjął pracę nauczyciela. Czuł się bardzo samotny, musiał przecież zostawić swoich przyjaciół i bliskich. Te odczucia i przeżycia bardzo wpłynęły na kształtowanie się jego osobowości. Kolejnym trudnym etapem w życiu poety była przymusowa praca w guberniach Cesarstwa Rosyjskiego. Został skazany za uczestniczenie w tajnych związkach młodzieży. Na początku przebywał trzy miesiące w Petersburgu, potem w Odessie, z której odbył wycieczkę na Krym. Dopiero po pewnym czasie udała się Mickiewiczowi, dzięki pomocy zaprzyjaźnionych Rosjan, Opuścić Rosję (1829). Kolejne półtora roku pisarz tułał się po Europie (Niemcy, Szwajcaria, Włochy). Na wieść o wybuchu powstania listopadowego poeta przez Paryż, Lipsk i Drezno dotarł do Wielkopolski. Niestety, dalej nie mógł się przedostać. W 1832 roku poeta osiedlił się w Paryżu. Siedem lat później zamieszkał w Lozannie. Stąd przeniósł się znów do Francji, gdzie pozostał do...