Podane fragmenty pochodzą z „Opowiadań” Tadeusza Borowskiego. Był to pisarz, który w niezwykły sposób potrafił przedstawić świat, jaki panował w obozie koncentracyjnym. Akcja przytaczanego utworu dzieje się bowiem w trakcie II Wojny Światowej w okupowanej Warszawie. Jego głównym bohaterem jest Tadeusz – jednocześnie pierwszoosobowy narrator, który uczestniczy we wszystkich wydarzeniach osobiście. Poznajemy go jako pracownika składu budowlanego, studenta i początkującego poetę. Jego narzeczoną jest Maria – kobieta wykształcona, zajmująca się rozwożeniem bimbru. Pierwszy fragment rozgrywa się w nocy, podczas imprezy weselnej w mieszkaniu Tadeusza. Po pomieszczeniu porozstawiane są talerze z niedojedzonymi resztkami, kieliszki i inne naczynia, na których załamywało się światło. Panował mrok. Z ciemności wyłoniła się piękna twarz Marii. Kobieta rozpoczyna rozmawiać z Tadeuszem o poezji. W tym momencie ukazuje się jej wrażliwość i refleksyjność. Scena ma charakter intymny ze względu na panujący wszędzie cień i magiczny, romantyczny nastrój. Narrator uosabia Marię z poezją. Ujawnia swoją wrażliwość na jej piękno i również skłania się do refleksji. Porównuje twórczość poetycką do sensu życia. Uważa, że miłość jest miarą człowieczeństwa i religii. Na końcu stwierdza jednak, że „zdani jesteśmy na metodę prób, na samotne, zwodnicze życie”. Dochodzi do wniosku, że całe nasze życie wypełnia samotność. Drugi fragment opisuje scenę łapanki ulicznej. Tadeusz jest obserwatorem sytuacji. W pewnej chwili zauważa kobietę, która desperacko biegnie za jedną z ciężarówek. Tłumaczy jej postępowanie tym, że miłość jest zawsze czynnikiem desperackich zachowań. Wraca do pracy i zaczyna martwić się o Marię. Słusznie. Okazuje się, że i ona padła ofiarą łapanki. Przewieziono ją do obozu nad morzem i zagazowano w komorze krematoryjnej, a „ciało jej zapewne przerobiono na mydło”. Komentarzem tym Tadeusz ujawnia swoją zmianę nastawienia do ukochanej. Staje się...