W sierpniu 1836r J. Słowacki wyruszył w podróż przez Grecję, Egipt do Ziemi Świętej. Pamiętnikiem tej podróży są utwory wśród których ważne miejsce zajmuje „Hymn”. Wiersz rozpoczyna się wyznaniem „Smutno mi Boże”. Jest to apostrofa skierowana do Boga. Słowa te określają wizerunek człowieka pogrążonego w smutku i melancholii. Świadomość przemijanie i tęsknota do ojczyzny, do której nigdy nie wróci sprawiają ze poeta cierpi. Poeta opisał kontrastujący krajobraz. Mimo piękna i bogactwa nie jest to widok, który poeta chciał by podziwiać. Podmiot liryczny pragnie otworzyć przed Bogiem „głąb serca”, bo czuje się samotny. Porównuje się do „pustego kłosa” wyzbytego radości i pragnień. Pojawia się uczycie ogromnej tęsknoty za „polskimi ugorami”. Juliusz Słowacki...