Przyroda od zawsze inspirowała i fascynowała artystów swym pięknem. Malowane zarówno pędzlem jak i piórem pejzaże dają nam możliwość podziwiania miejsc i zjawisk, których byśmy może nigdy nie ujrzeli. Dzieła poetów i pisarzy są niezwykle cenne, dzięki nim otwiera nam się świat cudownych krajobrazów. Literatura pozwala nam bez opuszczenia domowego zacisza zobaczyć szczyty górskie, usłyszeć szum wiatru, przespacerować się brzegiem morza czy przeglądać się w głębokiej tafli jeziora. Możemy podziwiać wschody i zachody słońca, zachwycać się lekkością mgły. Czasami przyroda staję się również mroczna i groźna. Łatwo jest poczuć się zagubionym w ciemnym lesie czy też w gęstej mgle. Bardzo często piękno przyrody staje się niezauważalne. Jest traktowana jako tło akcji. Zdarza się też tak, że jest ona sama w sobie tematem dzieła, jak i wstępem do głębokich rozmyślań. Czytając „Sonety krymskie” poznajemy zrozpaczonego człowieka, którego życie straciło sens, skazanego na samotność i tęsknotę. Tematem jest również egzotyczna przyroda. Budzi ona nie tylko zachwyt, ale i pozwala choć na chwilę zapomnieć o bólu rozłąki. Daje też możliwość podjęcia próby odkrycia tajemnicy świata. Sonet otwierający cykl wprowadza motyw tęsknoty za utraconą ojczyzną. Cisza panująca dokoła sprawia wrażenie, że można usłyszeć głos odległej Litwy. Zapadanie zmierzchu powoduje, że tytułowy step zostaje nazwany suchym oceanem. W sonetach wielokrotnie wspominany jest szczyt górski Czatyrdach. Podmiotem lirycznym jest Mirza-przewodnik po Krymie. Utwór jest apostrofą, modlitwą do szczytu górskiego. Potęga góry budzi ogromny podziw. „Burza” to ostatni z cyklu wiersz. Został on zainspirowany osobistymi przeżyciami autora, który przeżył burzę podczas podróży na Krym. Targany przez wiatr i fale statek zostaje upersonifikowany- pompy jęczą, liny wyrywają się z majtką z rąk. „Sonety kryskie” utrwaliły na zawsze niepowtarzalne piękno Krymu, urok górskich szczytów i wąwozów, pięknych dolin, cichego bądź wzburzonego morza. Adam Mickiewicz w „Panu Tadeuszu przedstawił naturę jako integralne i znaczące tło dla rozgrywających się w poemacie wydarzeń. W jej opisie poeta angażuje wszystkie zmysły czytelnika. Najważniejszym środkiem artystycznym stosowanym, przy opisie przyrody są animizacje i personifikacje, świadczy to o niezwykłej roli jaką odgrywa natura w utworze. Jest ona silnie związana z człowiekiem. Dworek soplicowski zewsząd jest otoczony przez naturę w różnych formach, niedaleko znajduje się gaik, las, sad i polana ze stawami. Przyroda w noweli Elizy Orzeszkowej „Gloria Victis” jest narratorem, a...