Otto von Bismarck urodził się 1 kwietnia 1815 roku w rodzinnym mieście Schönhausen. Ojciec Ferdynand wywodził się ze starej pruskiej rodziny szlacheckiej i zajmował się głównie prowadzeniem domu. Matka Wilhelmina była córką urzędnika królewskiego, pochodzenia mieszczańskiego. Oprócz dwóch braci, którzy zmarli w dzieciństwie Otto miał młodszą siostrę Malwinę i starszego brata Bernarda. Przyszły kanclerz był bardziej zbliżony do ojca niż do matki która „rządziła” rodziną, jako że Otto od najmłodszych lat chciał dominować. Po ukończeniu studiów prawniczych w Berlinie Otto podjął pracę w tamtejszym sądzie. Jednak nadal prowadził dość hulaszcze życie przez co nazywany był „szalonym Bismarckiem”. Jego sposób życia ulega zmianie dopiero po poznaniu i poślubieniu Joanny von Puttkamer. Początkiem kariery politycznej Bismarcka był rok 1849, w którym został wybrany do Sejmu Pruskiego. Już w 1851 roku powołano go na posła. Był zagorzałym zwolennikiem monarchii, a także przeciwnikiem Austrii i jej dominującej pozycji w Związku Niemieckim. Na stanowisku posła przy Sejmie Związkowym Bismarck pozostawał przez następne osiem lat, następnie został odwołany. Po odwołaniu z Frankfurtu Otto niejednokrotnie zmieniał siedzibę swojego poselstwa (m. in. Petersburg i Paryż). W 1862 roku w czasie pobytu w Paryżu, doszła do Bismarcka wiadomość, iż został mianowany premierem Prus i tymczasowym przewodniczącym rządu krajowego. Działania dyplomatyczne Bismarcka były skierowane na osłabienie pozycji Austrii, szczególnie w Niemczech. Za namową swojego premiera, Wilhelm I nie udał się na zjazd głów państw należących do Związku Niemieckiego, co ze względu na pozycję Prus, osłabiło rangę zjazdu. Wojna między Austrią a Danią o księstwa okazała się korzystna dla planów przyszłego kanclerza. Przede wszystkim uległ osłabieniu prestiż Austrii, która zamiast stać na straży Związku Niemieckiego, uczestniczyła w „rozebraniu” jednego z jego członków. Fakt ten umocnił pozycję samego Bismarcka jako premiera. Jednak przeprowadzony na niego zamach w 1866 i okazywanie przez niektórych zrozumienia dla czynu pokazywało, że wciąż Bismarck nie jest zbyt lubiany w społeczeństwie pruskim. Próba przejęcia władzy w Prusach Bismarck doskonale zdawał sobie sprawę, iż do zdobycia hegemonii w Niemczech, a w dalszej perspektywie ich zjednoczenie, niezbędne jest pokonanie Austrii. Już wcześniej odrzucił propozycję habsburskiej monarchii, która zakładała podział wpływów na terenie Związku Niemieckiego pomiędzy Prusy i Austrię. Wojna prusko-austriacka wybuchła w 1866 roku. Decydującym starciem okazała się bitwa pod...