23 sierpnia 1939 r. zawarty został pakt sojuszniczy, zwany paktem Ribbentrop-Mołotow, pomiędzy hitlerowskimi Niemcami i komunistyczną Rosją Sowiecką, przewidujący wspólną agresję na Polskę oraz podział jej terytorium pomiędzy agresorów. Agresja sowiecka na Polskę 17 września 1939 r. była już tylko konsekwencją tego układu. Do niewoli sowieckiej dostało się około 250 tys. jeńców wojennych – polskich żołnierzy i oficerów znajdujących się na terenach polskich Kresów Wschodnich. Odmiennie niż w normalnych cywilizowanych krajach, w Związku Sowieckim armia przekazywała jeńców siłom bezpieczeństwa, czyli NKWD. Żołnierzy szeregowych i niższego stopnia wywieziono do obozów pracy, sowieckich łagrów. Żołnierzy zawodowych, rezerwistów, oficerów, żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza, policjantów umieszczono w kilku, specjalnie utworzonych obozach: w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie. Wśród osadzonych w tych obozach znaleźli się profesorowie wyższych uczelni, lekarze, prawnicy, inżynierowie, nauczyciele, dziennikarze, literaci i duchowni. Elita narodu polskiego. Na mocy decyzji Biura Politycznego partii komunistycznej, 5 marca 1940 roku przywódcy sowieccy nakazali zamordowanie ponad 26 tysięcy polskich jeńców wojennych i więźniów politycznych. Decyzję podjęto na wniosek komisarza spraw wewnętrznych Związku Sowieckiego Berii - zbrodniarza odpowiedzialnego wówczas za siły bezpieczeństwa w całym państwie. Beria pisał, że polscy jeńcy wojenni oraz więźniowie stanowią "zdeklarowanych i nie rokujących nadziei poprawy wrogów władzy radzieckiej" , i dlatego NKWD uznało za uzasadnione rozstrzelanie tysięcy jeńców i więźniów, bez jakiegokolwiek aktu oskarżenia czy procesu. Wniosek Berii został podpisany przez najważniejszych przywódców komunistycznego Związku Sowieckiego - Stalina, marszałka Woroszyłowa, Mołotowa - ministra spraw zagranicznych ZSRS, Mikojana - członka Politbiura. Pierwszy transport polskich żołnierzy wyruszył do miejsca kaźni 3 kwietnia 1940 r. Ofiary zbrodni, dokonanej przez NKWD w kwietniu i maju 1940 r., grzebano w zbiorowych dołach - w Lesie Katyńskim pod Smoleńskiem (jeńcy z Kozielska), w Miednoje koło Tweru (jeńcy z Ostaszkowa), w Piatichatkach na przedmieściu Charkowa (jeńcy ze Starobielska). Miejsc pochówku wielu spośród wówczas zamordowanych nie możemy się doszukać do dziś. Zbrodnia ta – określana jest mianem ,,zbrodni katyńskiej’’ (od nazwy jednej z miejscowości gdzie w okolicznym lesie grzebano w dołach pomordowanych żołnierzy) i przez którą rozumie się wszystkie ofiary decyzji władz najwyższych ZSRS z 5 marca 1940 r., nie tylko oficerów...