1. Biblia, Stary Testament, Księga Rodzaju 2. Zygmunt Kubiak, „Mitologia Greków i Rzymian – Mit o Prometeuszu" 3. Stefan Żeromski „Ludzie bezdomni” 4. Stefan Żeromski „Przedwiośnie”, 5. Ken Kesey „Lot nad kukułczym gniazdem” 6. Franz Kafka „Proces” Bunt jest nieodłącznym elementem ludzkiej natury. Jedni uważają go za działanie nielogiczne, spontaniczne, burzące ustalony porządek, inni natomiast widzą w nim szansę na wyzwolenie własnej osobowości. W całym sporze obie strony mają rację. Bunt może być zarówno elementem wprowadzającym nieład, jak i możliwością jednostki na wykreowanie własnej osobowości. Koncepcja Roberta Mertona zakłada, że bunt to próba dostosowania się do grupy poprzez odrzucenie jej celów poprzez wprowadzenie własnych środków realizacji dążeń. Nauki społeczne źródeł tego typu zachowań szukają w niepewności społecznej i przeobrażeniach norm etycznych. Literatura natomiast genezy buntu doszukuje się w silnych osobowościach, niespokojnych charakterach oraz niepokornych duszach. Z fundamentalnymi przejawami buntu mamy do czynienia już w Starym Testamencie. Pierwsi buntownicy, czyli Adam i Ewa, dopuścili się zdrady poprzez zerwanie z drzewa zakazanego owocu – jabłka. Ich bunt pokazał jak wielki wpływ na kształtowanie się moralności ludzkiej mają niebiańskie reguły. Za naruszenie zasad Bóg naznaczył ludzi grzechem pierworodnym: „Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz jeść wobec upodobania, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz niechybnie umrzesz” Utrata raju i nieśmiertelności spowodowana ciekawością przeobraziła się w porażkę całego rodu ludzkiego. Od momentu wygnania z arkadii ludzi gnębią choroby, cierpienie i śmierć. Bunt pierwszych rodziców był oznaką słabej woli i niezdrowej ciekawości. Wiele sprzecznych odczuć wiąże się z mitologiczną postacią Prometeusza. On, jako archetyp buntownika-rewolucjonisty, sprzeciwia się woli bogów olimpijskich. Jego obsesyjnym celem staje się dobro człowieka. Zaślepiony swoją misją przekracza granice moralności. Dopuszcza się oszustwa już podczas pierwszych obrzędów ofiarnych, dzieląc ciało ofiarnego wołu na dwie części – mięso ukrywając pod skórą, natomiast kości oblekając tłuszczem. Zeus ulegając pokusie bezwiednie wybiera kości. Na zemstę wzburzonego boga nie trzeba było długo czekać: „Zeus wybrał część z tłuszczem i kośćmi.(…) Zemsta Zeusa był straszliwa. Przykuto Prometeusza do skały Kaukazu. Dziennie zgłodniały orzeł wyjadał mu wątrobę, która wciąż odrastała.” Zakazał on człowiekowi używać ognia, a tym samym zmusił go do spożywania surowego mięsa. Doskonale...