1. Bolesław Prus "Lalka", 2. Gustaw Flaubert "Pani Bovary”, 3. Gabriela Zapolska „Moralność Pani Dulskiej”, Film: 4. W. Has „Lalka”, 5. T. Fywell, „Pani Bovary”, 6. B. Newolin „Moralność Pani Dulskiej”, Kreacja postaci kobiecych od stuleci stanowi jeden z dominujących tematów w sztuce. W zależności od epoki, kobieta zajmuje w hierarchii społecznej określoną pozycję jako żona, kochanka, matka, obiekt pożądania czy zazdrości. Ich mentalność i sposób radzenia sobie z rzeczywistością są inspiracją dla wielu zafascynowanych twórców. Według Kazimierza Bukowskiego świat bez kobiet byłby nudny. Dwoistość ich charakteru wynika przede wszystkim z postawy mężczyzn. Kobieta może być zarówno dobrą żoną i oddaną kochanką. Na przestrzeni lat rola kobiety w poszczególnych środowiskach zmieniała się. W większości plemion pogańskich kobietom oddawano boską cześć. W antycznej Grecji i Rzymie podziwiano ich piękno i delikatność. Średniowiecze przyniosło ze sobą wizerunek damy, pokornej i wiernej Bożej służebnicy. W renesansie i baroku niewiasta ponownie przerodziła się w tajemniczy obiekt zainteresowania. Gwałtowne zmiany w sposobie postrzegania kobiety sprowadziła wielka rewolucja francuska. Dotychczas kobieta, jako płeć słabsza, podlegała mężczyźnie. Jednakże państwo rewolucyjne wprowadza całkowite równouprawnienie płci. Dla kobiet rozpoczyna się nowa era. Wiek XIX okazuje się kolebką ruchów feministycznych. Literatura coraz śmielej opisuje inteligencję kobiet i ich wpływ na kształtowanie się całkowicie nowych struktur społecznych. Przez wielu ludzi pozytywizm jest postrzegany za epokę tradycjonalistów i klasyków. Konserwatywne podejście do życia staje w opozycji do romantycznych uniesień minionej epoki. W XIX-wiecznej literaturze uwidacznia się nurt powieści obyczajowych, w których dominuje kobieta. Mimo całej swej wzniosłości epoka romantyzmu niewiele poświęca właściwej istocie kobiety. Nacechowanie subtelnością i wdziękiem jest wytyczną kreacji kobiecej, jednak pomija jej indywidualność. Bohaterki romantyzmu charakteryzowała przede wszystkim bezbronność. Literatura pozytywistyczna kreuje kobietę odważną, pewną siebie, realną, przepełnioną temperamentem. Chłód i wyniosłość stają się jej nadrzędnymi atrybutami. Doskonałą psychoanalizę kobiety pozytywizmu spotkać można w utworze „Lalka” Bolesława Prusa. Izabela Łęcka, jedna z głównych bohaterek utworu, to kobieta o wyjątkowej urodzie. „Niepospolicie piękna kobieta. (...). Bardzo kształtna figura, bujne włosy. (…)Szczególne wrażenie robiły jej oczy, niekiedy ciemne i rozmarzone, niekiedy pełne iskier wesołości, czasem...