1. Sofokles „Antygona”, 2. Joseph Bedier „Dzieje Tristana i Izoldy”3. William Szekspir „Makbet”4. Adam Mickiewicz „Konrad Wallenrod”,5. Sławomir Mrożek „Tango”, Zawiedzenie danego zaufania ogólnie pojmowane jest jako zdrada. Zazwyczaj ma charakter pejoratywny i jest moralnie potępiana przez społeczeństwo. Raz popełniona może rzutować negatywnie na całe nasze życie. W świadomości pozostawia po sobie trwały ślad. Zdrajcy trudno odbudować swój wizerunek w oczach zdradzonej osoby. Wbrew złożonym przysięgom i obietnicom, w pogoni za własnymi korzyściami, niejednokrotnie łamie on dane słowo. Do głównych determinantów zdrady zaliczyć można rozbudzony egoizm, niepohamowaną żądzę władzy czy zazdrość. To one w pierwszej kolejności popychają człowieka do czynów niemoralnych, w tym wypadku zdrady. Literatura opisuje wiele rodzajów niewierności, poczynając od zdrady małżeńskiej, poprzez zdradę ideałów aż do zdrady ojczyzny. Zdrada towarzyszy człowiekowi od zawsze. Już w starożytności twórcy podkreślali jej wpływ na los nie tylko bohatera ale i otaczającego go świata. Sztuka w antycznej Grecji za główny cel stawiała sobie umiłowanie piękna i ojczyzny. Naruszenie norm i wartości było surowo piętnowane przez największych artystów. Sofokles w „Antygonie” opisał nielojalność wobec własnego państwa podyktowaną urażoną ambicją. Polinejkes, jeden z pretendentów do tronu tebańskiego zostaje zmuszony do bratobójczej walki o władzę, która mu została niesłusznie odebrana. On to popełnia niewybaczalny błąd szukając wsparcia na u wroga Teb. Wraz z królem Adorastosem napada na własną ojczyznę i ginie pod jej murami. Kreon, mianując się nowym władcą Teb, wydaje zakaz pochówku zdrajcy. Sofokles poddaje pod sąd nie tylko aspiracje młodego Greka, ale także motywy jego postępowania. Mimo iż Polinik chciał odzyskać utracone dziedzictwo, dopuścił się zdrady. Trzeba pamiętać, iż cel nie zawsze uświęca środki. Warto także przeanalizować postępowanie tytułowej bohaterki dramatu – Antygony, która zmaga się z konfliktem wewnętrznym. Musi wybrać pomiędzy dwoma równorzędnymi racjami – miłością do brata a respektowaniem zarządzenia władcy. Poświęcając się prawom boskim oddaje bratu ostatnią posługę, czym sprzeciwia się Kreonowi. Zdrada ziemskich zakazów stała się jednocześnie symbolem wierności ideałom. „A dłużej mi zmarłymMiłą być trzeba niż ziemi mieszkańcom,Bo tam zostanę na wieki; tymczasemTy tu znieważaj święte prawa bogów.” Średniowiecze zostało uznane za epokę wzniosłych idei i szlachetnych wzorców. Dominowała w niej lojalność i uczciwość. Wszelkie odmiany niewierności były...