Ukraina jest pod względem potencjału demograficznego, gospodarczego i mi-litarnego drugim co do wielkości państwem powstałym w wyniku rozpadu ZSRS. Początkowo władze ukraińskie uznały siebie za zwierzchnika całości sowieckich sił zbrojnych stacjonujących na terytorium Ukrainy, w tym również strategicznych i taktycznych arsenałów jądrowych oraz Floty Czarnomorskiej. Kwestia praw do rozmieszczonego na Ukrainie sowieckiego potencjału militarnego stała się przyczy-ną wieloletniego sporu z Federacją Rosyjską (FR), uznaną za głównego sukcesora ZSRS. Do napięć w stosunkach z Rosją dochodziło również z powodu różnic w koncepcjach rozwoju Wspólnoty Niepodległych Państw, sporów wokół delimitacji i demarkacji wspólnej granicy oraz statusu Krymu. Część z tych kwestii udało się rozwiązać jeszcze w latach dziewięćdziesiątych, nadal jednak stosunki z FR stano-wią główny czynnik określający ukraińską strategię polityczną, także w dziedzinie obronności. Specjalna pozycja Rosji w polityce ukraińskiej wynika – poza uwarunkowa-niami geopolitycznymi oraz społeczno-historycznymi – również z powiązań gospo-darczych. Na Ukrainie znajduje się rozbudowany przemysł zbrojeniowy, w znacz-nym stopniu uzależniony od powiązań kooperacyjnych z przedsiębiorstwami działa-jącymi na obszarze byłego ZSRS, głównie rosyjskimi. Wymusza to utrzymywanie aktywnej współpracy wojskowo-technicznej z Rosją, utrudnia również oparcie poli-tyki obronnej Ukrainy o współpracę ze strukturami zachodnimi, w tym z NATO. Na sytuację międzynarodową Ukrainy wpływa również jej ogólna sytuacja wewnętrzna – tamtejsza elita polityczna nie zdołała dotąd wypracować, ani tym bar-dziej wcielić w życie, spójnej wizji reformy pogrążonego w głębokim kryzysie pań-stwa. Polityka władz ukraińskich, także w dziedzinie obronności, reaguje głównie na bieżące wyzwania, a strategiczne koncepcje mają charakter głównie deklaratyw-ny. Polityka bezpieczeństwa narodowego Ukrainy Polityka bezpieczeństwa państwa, rozumiana jako element całkowitej polityki państwa dotyczącej zagadnień związanych z tworzeniem i wykorzystaniem poten-cjału obronnego w celu zapobiegania i przeciwdziałania różnego rodzaju zagroże-niom, koncentruje się przede wszystkim na dążeniu do zapewnienia swego bezpie-czeństwa i suwerenności. Takie cele postawiła sobie także i Ukraina. Pierwszym w chronologii dokumentem szczegółowo odnoszącym się do za-gadnień bezpieczeństwa państwa jest „Wojskowa doktryna Ukrainy” przyjęta 10.X.1993 r. Doktryna wojenna jest integralną częścią przyjętej 16.I.1997 r. „Kon-cepcji bezpieczeństwa narodowego Ukrainy”. Owa koncepcja...