Moim ulubionym aktorem jest Michał Żebrowski. Urodził się 17 czerwca 1972 roku w Warszawie. Ukończył XI Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Reja a następnie studiował w warszawskiej Państwowej Szkole Teatralnej, na wydziale aktorskim. Ukończył ją w 1995 roku. Na wielkim ekranie po raz pierwszy pojawił się w 1993 roku w dramacie Feliksa Falka „Smowolka”. Jego debiut teatralny to sztuka „Miłość i gniew” Johna Osborne’a w reżyserii Mariusza Benoit’a, w której wystąpił w 1994 roku. Michał Żebrowskie gra w kinie i na scenach teatrów. Od marca 2010 roku, jest współtwórcą i dyrektorem warszawskiego Teatru 6. piętro.

Jego kreacja Tadeusza Soplicy w ekranizacji poematu Adama Mickiewicza Pan Tadeusz z 1999 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy przyniosła mu przychylność krytyków, a wydana płyta Zakochany Pan Tadeusz z dwunastoma fragmentami poematu w jego recytacji zyskała status złotej płyty. W 2000 roku otrzymał nagrodę Akademii Telewizyjnej Wiktor, Złotą Odznakę w Złotej Piątce w plebiscycie czytelników "TeleRzeczpospolitej" oraz Złotą Kaczkę.

Za rolę Geralta z Rivii, zwanego również Białym Wilkiem w filmie fantasy Wiedźmin był nominowany do nagrody Orła w kategorii najlepsza główna rola męska. W 2002 roku znalazł się na drugim miejscu w plebiscycie "TeleRzeczpospolitej" na najpopularniejszego aktora, odebrał nagrodę Fryderyka w kategorii album roku – poezja śpiewana/piosenka autorska za płytę Lubię, kiedy kobieta nagraną z Anną Marią Jopek, Kasią Nosowską i Kasią Stankiewicz oraz została mu przyznana Specjalna TeleMaska, nagroda czasopisma Tele Tydzień. W 2004 roku ukazała się seria płyt Poczytaj mi tato, gdzie czyta klasykę polskiej poezji dla dzieci. Pojawił się w biograficznym dramacie wojennymRomana Polańskiego Pianista. Uznanie krytyki, Złotą Kaczkę, statuetkę Jańcia Wodnika na Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Filmowej "Prowincjonalia" we Wrześni oraz kolejną nominację do nagrody Orła przyniosła mu kreacja trzydziestoletniego Wojciecha Winklera, ambitnego i samodzielnego, a jednak izolującego się od świata i ludzi, wychowanego w dzieciństwie przez sadystycznego ojca w dramacie psychologicznym Magdaleny Piekorz Pręgi. W dramacie Andrzeja Seweryna Kto nigdy nie żył... wcielił się w postać charyzmatycznego księdza Jana, który stał się nosicielem wirusa HIV. W 2007 zagrał rolę hetmana Kibowskiego w rosyjskiej produkcji pt. Rok 1612.

Mi osobiście najbardziej przypadł do gustu w roli chirurga w serialu „Na dobre i na złe”. Gra tam wybitnego specjalistę, doskonałego chirurga ale też karierowicza – zależy mu na sławie i pieniądzach. Sprawia wrażenie niezbyt sympatycznego człowieka, jednak jeśli mu na czymś zależy potrafi być czarujący. Nie znosi, gdy podwładni mu się sprzeciwiają.

Żebrowski spodobał mi się również w filmie „Sęp”. Sęp to policjant o nieszablonowym, "naukowym" podejściu do walki z przestępczością. Zagadki kryminalne rozwiązuje, rozmawiając z kotem i kreśląc na tablicy absurdalne wzory oraz zapisując wielkimi literami rażąco oczywiste pytania (zgodnie ze wskazówką ojca). W wolnych chwilach ćwiczy parkour w przemysłowych nieużytkach i boksuje się z… workami cementu. Mimo tego wizerunku ekscentrycznego macho pozostaje jednak dziwnie ospały i aseksualny. Aż trudno uwierzyć, że koleżanki narzucają mu się z randkami, a Natasza czeka w nieskończoność, aż wykona on jakiś romantyczny ruch.

Osobiście uważam, że Michał Żebrowski to jeden z lepszych aktorów na polskiej scenie. Potrafi wcielić się w każdą postać i całkowicie się jej poświęca. Myślę, że spokojnie mógłby dostać Oscara za „całokształt”.