Człowiek neandertalski: Kolejna forma praczłowieka pojawiła się około 200 000 lat temu, a był to homo sapiens neandertalensis ("człowiek rozumny neandertalski"). Przedstawiciele tego gatunku różnili się od swych poprzedników budową czaszki i znacznie większą objętością mózgu. Neandertalczycy byli przystosowani do różnego rodzaju środowisk, gdyż zasiedlali rozległe obszary Afryki i Eurazji, gdzie panowały naprawdę różnorakie klimaty. Narzędzia kamienne ulegały dalszemu udoskonaleniu. Na niektórych terenach dokonały się też pierwsze zmiany w organizacji ich wytrzymania. Dowodem na to są pozostałości wyspecjalizowanych pracowni, w których wykonywano formy przeznaczone do późniejszego wykorzystania w innym miejscu. Rola myślistwa: wzrastała wraz z rozwojem owych narzędzi i ulepszaniem sposobów polowania. Zazwyczaj urządzano łowy na wszystkie duże zwierzęta żyjące w okolicach obozowisk. Często jednak bywało tak, że poszczególne grupy specjalizowały się w polowaniu na poszczególny gatunek. Neandertalczycy żyli w niewielkich grupach, które zapewne nie przekraczały 20 osób. Bywał jednak już tak, że potrafiły one osiedlić się na jednym miejscu nawet na okres kilku miesięcy. Choć miały miejsce przemiany gospodarcze, niebyły one najważniejsze. Najistotniejsze zmiany odbywały się w sferze życia duchowego i społecznego. To właśnie oni pozostawili pierwsze ślady, które świadczyły o obecności systemu wierzeń. Najbardziej widoczna dla nas była troska o pochówek zmarłych, których ciała były składane w specjalnie wykopanych jamach grobowych wraz z pożywieniem i bronią, a często nawet z kwiatami. Jednocześnie w gromadach neandertalczyków wykształciły się silne więzi społeczne, które były widoczne w opiece członków wspólnoty nad osobnikami kalekimi i niezdolnymi do samodzielnego zdobywania pożywienia, dzięki czemu mogły on dożyć nawet późnej starości. Homo erectus: Wszystkie dane przemawiają za tym, że właśnie homo habilis dał początek kolejnym etapom antropogenezy. Około miliona lat temu formy określane dawniej pitekantropami ("małpoludami") zaś we współczesnej systematyce noszą nazwę homo erectus ("człowiek wyprostowany"). Choć czaszki ich w dalszym ciągu miały wiele cechy prymitywnych, to jednak posiadały znacznie większą puszkę czaszkową (ok. 800-1200 cm3). Homo erectus żył w niewielkich stadach utrzymujących się z myślistwa i zbieractwa, przy czym ich łupem padały także pojedyncze osobniki dużych zwierząt (np. słoni). Codzienne prace ułatwiały narzędzia o doskonalszej formie wytwarzane nowymi, lepszymi technikami. Grupy homo erectus wykorzystywały nie tylko...