Bezpieczeństwo to stan, który daje poczucie pewności istnienia i gwarancje jego zachowania oraz szanse na doskonalenie. Jest to jedna z podstawowych potrzeb człowieka. Odznacza się brakiem ryzyka utraty czegoś dla podmiotu szczególnie cennego – życia, zdrowia, pracy, szacunku, uczuć, dóbr materialnych i dóbr niematerialnych. Bezpieczeństwo jest naczelną potrzebą człowieka i grup społecznych, jest także podstawową potrzebą państw i systemów międzynarodowych; jego brak wywołuje niepokój i poczucie zagrożenia. Człowiek, grupa społeczna, państwo, organizacja międzynarodowa starają się oddziaływać na swoje otoczenie zewnętrzne i sferę wewnętrzną, by usuwać a przynajmniej oddalać zagrożenia, eliminując własny lęk, obawy, niepokój i niepewność. Zagrożenia mogą być skierowane na zewnątrz i do wewnątrz; tak samo powinny być skierowane działania w celu ich likwidowania. Bezpieczeństwo polityczne dotyczy państw, społeczeństw, systemów międzynarodowych. Dotyczy też jednostek (prawa człowieka). Bezpieczeństwo polityczne dotyczy zagrożeń dla suwerenności, stabilności społecznej państw i rządów oraz ideologii, które je legitymizują. Kluczowe znaczenie dla zrozumienia tego, czym jest bezpieczeństwo polityczne ma wyjaśnienie podstawowych kategorii (teorii) polityki. 1. Procesy polityczne. To regularnie następujące po sobie zjawiska polityczne pozostające w związku przyczynowo – skutkowym. Są one przejawem i związane są z walką o zdobycie lub utrzymanie władzy. 2. Działania polityczne. To ścieranie się sprzeczności, dla rozwiązania których stosuje się (jako środki): perswazję, presję, przemoc. 3. Stosunki polityczne. To relacje między instytucjami, organizacjami politycznymi, grupami społecznymi i jednostkami w procesie zdobywania i sprawowania władzy. W skali międzynarodowej to głównie relacje międzypaństwowe. Tosunki polityczne mogą przybrać formy: współpracy, kompromisu, rywalizacji, walki. 4. Potrzeby polityczne. M.in.: elekcji, uczestnictwa, tworzenia struktur związanych z uczestnictwem, skutecznego oddziaływania, ekspresji... 5. Interesy polityczne. Interesy sensu stricto to dążenia do współuczestnictwa w sprawowaniu władzy za pośrednictwem państwa, partii politycznych, organizacji społecznych; interesy sensu largo to dążenia dużych grup społecznych do realizacji swoich interesów poprzez udział we władzy politycznej. Interes narodowy, którym kierują się państwa w polityce zagranicznej – należy rozumieć jako zespół celów i wartości uznawanych w danym momencie za ważne dla rozwoju i funkcjonowania państwa. 6. Podmiotowość polityczna. To trwała zdolność grupy lub...