Nauka o bezpieczeństwie narodowym wskazują na szereg typów owego bezpieczeństwa. Jednym z nich jest bezpieczeństwo kulturowe. Oznacza ono przede wszystkim utrwalanie i podtrzymywanie wartości składających się na tożsamość kulturową narodu, państwa, ale też sub- i regionu. Polega ono na utrwalaniu i umacnianiu składników decydujących o ciągłości tożsamości kulturowej, a więc tych, które zaliczyć można do tradycji kulturowych narodu i społeczności regionu (kontynentu) lub innego podmiotu bezpieczeństwa. Treści wchodzące w skład bezpieczeństwa kulturowego cechuje duży subiektywizm. Wyrażają one bowiem wartości duchowe integrujące naród, lub społeczność kontynentu, a nawet organizacji międzynarodowej (Unia Europejska). Jednocześnie ich horyzont czasowy jest bardzo długi, ponieważ zazwyczaj cechuje je związek z tradycją i dążenie do jej kontynuowania . Główna rola w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa kulturowego, którego obiektem jest grupa społeczna lub jednostka, przypada państwu, ale pewien wpływ mają także uregulowania międzynarodowe. Cele dotyczące bezpieczeństwa kulturowego częściowo nakładają się na niektóre cele związane z zewnętrznym bezpieczeństwem w sferze społecznej. Chodzi tu o takie problemy jak migracje czy zachowania mniejszości narodowych . Bezpieczeństwo kulturowe nie jest w Polsce tematem nadmiernie eksploatowanym. Mówi się co prawda, i to coraz częściej, o ochronie tożsamości kulturowej, dziedzictwa kulturowego, a przede wszystkim tożsamości narodowej, ale sam aspekt bezpieczeństwa kulturowego, w szerokim kontekście bezpieczeństwa narodowego czy międzynarodowego, nie doczekał się jeszcze umotywowanego i systemowego podejścia. Jednak choć polski ustawodawca, obok terminów związanych z dziedzictwem i tożsamością kulturową, woli posługiwać się pojęciem „ochrona dóbr kultury”, łatwo można zauważyć, że na forum Sejmu RP w debatach poselskich termin „bezpieczeństwo kulturowe” pojawia się coraz częściej w różnym kontekście dyskutowanych tematów. W dobie globalizmu, gdzie widzimy zewsząd napływające różne narodowości i kultury, stwierdzić można, iż kwestie bezpieczeństwa kulturowego są poruszane w coraz większym stopniu. W szczególności wydarzenia z 11 września 2001 w Stanach Zjednoczonych dały impuls do badań nad wpływem kultury narodu na bezpieczeństwo. Po owym ataku coraz silniejsza była niechęć do kultur wschodu, islamu itp. ponieważ to jednoznacznie kojarzyło się z terroryzmem. W innych krajach europejskich stwierdza się większy napływ innych narodowości niż w Polsce, niemniej jednak w tak szybkim tempie rozwoju globalizmu nieunikniony...