Polacy, którzy po trzecim rozbiorze w 1795 roku utracili swe państwo, nie zrezygnowali z prób odzyskania niepodległości. Świadczą o tym przede wszystkim powstania oraz postawa Polaków. Mimo prób zniszczenia świadomości narodowej, nie poddali się i nadal wytrwale dążyli do przywrócenia niepodległej Polski. Było to możliwe jedynie poprzez konflikt zaborców. Na początku XX wieku sytuacja międzynarodowa sprzyjała dążeniom Polaków. Wybuch pierwszej wojny światowej spowodował rozbicie sojuszu między trzema zaborcami naszego kraju. Zawiązały się dwa bloki państw walczących. W skład trójprzymierza weszły Niemcy, Włochy i Austro-Węgry, natomiast trójporozumienie obejmowało Francje, Rosje oraz Wielką Brytanie. Dla Polaków nastała korzystna sytuacja, ponieważ ówcześni zaborcy znaleźli się w dwóch przeciwnych sojuszach. Pomimo należenia do odmiennych oddziałów, żadne z trzech państw zaborczych nie przewidywało przywrócenia państwa polskiego, ani oddania ziem. Fakt, że przez ziemie polskie przechodziła wschodnia linia frontu oraz stały się one głównym skupiskiem walk wojennych, zmusił państwa walczące na tych terenach do pewnych gestów na rzecz społeczeństwa polskiego. Dlatego od samego początku wojny dowództwa wojskowe poszczególnych państw wydawały odezwy, apele oraz manifesty do naszego narodu. Przekonywały one o swych dobrych intencjach i snuły wyobrażenia niepodległej Polski. Obie strony, trójporozumienie oraz ententa, kierowały się na wyzwolicieli kraju nad Wisłą. Podczas wojny sprawa polska nabrała rozgłosu międzynarodowego. Tworzono polskie instytucje państwowe. Na ziemiach zaboru rosyjskiego powołano trzyosobową Radę Regencyjną, mającą sprawować władze do chwili wyboru króla lub regenta. Oprócz Rady Regencyjnej powstała również Rada Stanu. Był to organ ustawodawczy, a także rząd. Funkcjonowanie tych instytucji było zależne od okupantów niemieckich i austriackich. Ośrodki te swoje funkcjonowanie rozpoczęły od tworzenia polskiego sądownictwa i szkolnictwa. Podczas wojny okupanci prowadzili gospodarkę rabunkową, co było przyczyną niechętnej postawy polskiego społeczeństwa wobec Niemców i Austriaków. Kolejnym powodem był kryzys przysięgowy w 1917 roku. Była to odmowa złożenia przysięgi braterstwa broni z państwami centralnymi przez Józefa Piłsudskiego. W jego ślad poszły I i III Brygada Legionów. Przyrzeczenie złożyła jedynie II brygada, która została wcielona do wojska austriackiego jako Polski Korpus Posiłkowy. W wyniku kryzysu legioniści, którzy odmówili złożenia przysięgi zostali zesłani do obozów w Szczypiornie i Beniaminowie. Józef Piłsudski został...