Na wstąpię, pragnę wspomnieć, iż przez dziesiątki lat terroryzm kojarzony był zwykle z odległymi geograficznie i kulturowo regionami świata oraz z ich specyficznymi uwarunkowaniami społecznymi, politycznymi czy też religijnymi. U progu XXI wieku stał się on jednak problemem globalnym, realnie zagrażającym także takim krajom jak Polska, dotychczas wolnym od tego typu przestępczości. W dobie rozwoju technologicznego oraz znoszenia barier ograniczających możliwości przemieszczania się i komunikowania żadna społeczność nie może czuć się wolna od groźby zamachu terrorystycznego. We współczesnym stricte międzynarodowym terroryzmie, przybierającym niespotykane dotychczas formy i natężenie, dostrzega się poważne zagrożenie stosunków międzynarodowych, demokracji i praw człowieka. Ocena taka wynika ze szczególnej determinacji i bezwzględności sprawców ataków terrorystycznych, wykorzystywania przez nich nowych metod działania, ścisłej współpracy ugrupowań terrorystycznych z różnych państw oraz ich związków z przestępczością zorganizowaną. Spektakularne akty przemocy kierowane są przeciwko najcenniejszym dobrom prawnym, przysługującym jednostkom i społecznością. Godzą one w życie, zdrowie i wolność człowieka oraz naruszają bezpieczeństwo państwa, porządek publiczny i zakłócają relacje międzynarodowe. Problematyka terroryzmu i środków jego zwalczania stanowi trudne zagadnienie natury dogmatycznoprawnej. O ile bowiem powszechne jest przekonanie o konieczności przeciwdziałania tej przestępczości, o tyle zasadnicze problemy pojawiają się już przy próbach wypracowania ogólnej definicji terroryzmu oraz ustalenia znamion przestępstw o charakterze terrorystycznym. Jednakże nie zagłębiając się w specyfikę oraz „tajniki” sposobów , metod oraz strategii zwalczania tegoż zjawiska, pragnę przedstawić jedynie problematykę opisywanego przeze mnie zjawiska. Otóż zakończenie okresu zimnej wojny spowodowało fundamentalne przeobrażenia w środowisku bezpieczeństwa międzynarodowego. Bowiem dotychczasowa groźba wybuchu konfliktu globalnego została oddalona. Nie oznacza to jednak swoistego stanu statystycznego warunkującego sytuację bezpieczeństwa światowego. Wzrosło bowiem ryzyko zaistnienia różnych zjawisk kryzysowych, które w ostateczności mogą doprowadzić do destabilizacji sytuacji międzynarodowej . Terroryzm w ogóle nie jest zjawiskiem nowym. Jest zapewne tak stary, jak długa jest historia ludzkości. Można zatem mieć styczność ze stwierdzeniem, iż terroryzm jest drugą najstarszą profesją świata. Od zarania dziejów bowiem przejawy tegoż bezprawnego użycia siły dały się we znaki w...