W dzisiejszym świecie, zarówno w polityce jak i życiu codziennym, spory i dyskusje wygrywa nie ten, który ma rację, ale ten, który za pomocą sprytnych sztuczek, a czasami nawet bezczelnych chwytów potrafi przeforsować własne twierdzenie, nawet jeśli jest ono fałszywe. Ludzie z taką umiejętnością w celu upozorowania słuszności własnej tezy grają na ludzkich emocjach i odwracają uwagę od sedna sprawy. Rozmówcy często nie zauważają poważnych błędów logicznych w prezentowanym rozumowaniu. Pomimo głębokiego przekonania o słuszności poglądów, przeciwnik tak potrafi obalić argumenty, że powstaje w wrażenie, że racja leży po stronie jego stronie. W naturze człowieka leży przekonanie, że gdy w trakcie wspólnego myślenia, tzn. wymiany zdań A spostrzega, że myśli B różnią się od jego własnych myśli o tym samym przedmiocie, A nie rewiduje w pierwszej kolejności swoich własnych myśli, by znaleźć w nich błąd, lecz zaczyna doszukiwać się błędów w myśleniu przeciwnika. Z reguły każdy będzie chciał przeforsować własne twierdzenie, choćby wydawało się ono fałszywe albo budziło jego wątpliwości. Technikę nierzetelnego forsowania swojego twierdzenia Artur Schopenhauer określa "dialektyką erystyczną". Jest to sztuka prowadzenia sporu, która pozwala zachować przewagę, bez względu na słuszność argumentów. Każdy posiada własną dialektykę, tak jak ma swoją przyrodzoną logikę. Osobista przebiegłość i niepoczciwość podpowiadają każdemu, jakimi środkami przeforsować własne twierdzenie. Jednak należy pamiętać, że logika w odróżnieniu od dialektyki jest nie zawodna. Niełatwo myśleć czy wnioskować wbrew prawom logiki: błędne sądy zdarzają się często, błędne wnioski rzadko. Nie łatwo zamanifestować brak naturalnej logiki, natomiast bez trudu można okazać brak naturalnej dialektyki. W osiągnięciu perfekcji w dialektyce wiele znaczy doświadczenie, wprawa oraz refleksja, której przedmiotem są określone środki językowe i zwroty. Erystyka jest sztuką prowadzenia sporów, która nie prowadzi do prawdy, lecz jedynie do zwycięstwa w sporze. Zwycięstwem takim może być zdyskredytowanie przeciwnika, wykazanie sprzeczności jego twierdzeń z innymi twierdzeniami uznanymi już wcześniej za prawdziwe lub wykazanie wewnętrznych sprzeczności w jego twierdzeniach. Wykazanie takiej sprzeczności nie oznacza jednak, że przeciwnik kłamie lub że nie ma racji. Celem erystyki jest mieć zawsze rację, a przedmiotem jej zainteresowania są środki i metody, dzięki którym strony wiodące spór mogą osiągnąć w nim sukces oraz analiza skuteczności poszczególnych metod i sposobów prowadzenia sporu. Jedynym z...