1.DETEKTORY PROMIENIOWANIA Promieniowanie padające na detektor, zostaje w nim zamienione na elektryczny sygnał pomiarowy (impulsowy lub prądowy), proporcjonalny do natężenia promieniowania, który po obróbce w układzie elektronicznym przetwarzany jest na wynik pomiarowy. Rodzaj i typ detektora wybierany jest w zależności od: • przyjętej metody pomiarowej, • zastosowanego źródła promieniowania, • rodzaju mierzonego parametru medium pomiarowego, • zakresu pomiarowego, • dokładności pomiaru, • geometrii pomiaru, • kosztów realizacji, • akceptowalnego poziomu aktywności źródła. Detektory możemy podzielić na spektrometryczne (scyntylacyjne, półprzewodnikowe, liczniki proporcjonalne), czyli takie w których amplituda impulsów jest zależna od energii kwantów padającego promieniowania oraz nie spektrometryczne, które nie posiadają tej właściwości (liczniki GM, komory jonizacyjne). Właściwości spektrometryczne detektorów wykorzystywane są w analizie fluorescencyjnej, spektrometrii oraz metodach wymagających identyfikacji energii kwantów promieniowania (np. pomiarach próbek zawierających różne izotopy) 2.KLISZE JĄDROWE Materiały stosowane do rejestracji cząstek jonizujących. Emulsje jądrowe były najwcześniej stosowanym detektorem śladowym. Materiałem światłoczułym jest bromek srebra (AgBr). Klisza jądrowa jest grubsza od kliszy fotograficznej. Cząstka jonizująca zostawia w emulsji ślad - obraz utajony, który należy wywołać i utrwalić. Wywołanie i utrwalenie kliszy jądrowej uwidacznia ślad cząstki w postaci ścieżki utworzonej z ziaren kryształków srebra. Proces ten jest bardziej skomplikowany niż dla zwykłych klisz fotograficznych. Tory cząstek jonizujących są obserwowane i mierzone za pomocą specjalnych mikroskopów. 3. KOMORA PĘCHERZYKOWA Urządzenie pozwalające śledzić tory poszczególnych cząstek jonizujących, które do niego wpadły. Zasada jej działania opiera się na powstawaniu w cieczy pęcherzyków pary na jonach . Jony powstają tu w wyniku przechodzenia przez komorą promieniowania jonizującego. W objętości roboczej komory znajduje się ciecz ( ciekły wodór , hel , etylen ) , która utrzymywana jest w stałej temperaturze . Za pomocą urządzenia zwiększającego objętość komory zmniejsza się ciśnienie do wartości znacznie mniejszej od ciśnienia pary nasyconej danej cieczy w określonej temperaturze. W ten sposób ciecz staje się przegrzana. Jeśli przez znajdującą się w tym stanie ciecz przejdzie cząstka jonizująca , to na powstałych jonach wytworzą się pęcherzyki pary cieczy. Podobnie jak w komorze Wilsona ( zawierającej powietrze ), tak i tu fotografowane są ślady...