DATY I NAZWA – Za początek Młodej Polski uważa się koniec XIX wieku, (rok 1890) kiedy to ukazują się pierwsze tomiki polskich modernistów (debiut K.PTetmajera, Andrzej Niemojewski, Franciszek Nowicki). Koniec wyznaczył koniec pierwszej wojny światowej w 1918 r., odzyskanie przez Polaków niepodległości Nazwa “Młoda Polska” po raz pierwszy pojawiła się jako tytuł cyklu artykułów Artura Górskiego drukowanych na łamach krakowskiego tygodnika Życie (1898). Górski głosił hasło nawiązania nawiązania do ideologii polskiego romantyzmu. Nazwy używane zamiennie: * fin de siete - koniec wieku * modernizm - termin najbardziej pojemny, oznaczający sztukę nowoczesną i wszelkie przejawy artystycznego nowatorstwa, różniące się od poglądów poprzedniego pokolenia, nazwa używana na określenie wstępnej fazy epoki neoromantyzm - nazwa sugerująca powiązania sztuki modernistów z twórczością romantyków, akcentuje powracanie do przeszłości i w ten sposób sygnalizuje ciągłość i odnawianie się kultury, Termin wprowadzony przez Edwarda Porębowicza dekadentyzm - nazwa określająca pesymistyczne nastroje schyłku stulecia, przeczucie nadchodzącej zagłady, końca świata. Dekadentyzm odwoływał się do filozofii Schopenhonera symbolizm, impresjonizm – nazwy pochodzące od dominujących w tym czasie prądów artystycznych. HISTORIA – Na przełomie XIX i XX wieku Polska wciąż pozostawała pod zaborami. Widać było głębokie niezadowolenie z panujących stosunków społeczno-politycznych i kulturalnych, coraz częściej pojawiały się głosy protestu przeciwko politycznej rezygnacji, dawne hasła pozytywistyczne “pracy organicznej” i “pracy u podstaw” przestały wystarczać. Najtrudniejsza sytuacja panowała w zaborze austriackim, gdzie przemysł dopiero zaczynał się rozwijać, mieszczaństwo było ubogie i słabe, a przeludniona wieś żyła w warunkach, które graniczyły ze skrajną nędzą. Mimo że Galicja miała częściową autonomię polityczną, posiadała np. polskie urzędy i sądy, nie brakowało w niej konfliktów między rządzącymi konserwatystami, którzy całkowicie aprobowali politykę rządu zaborczego i godzili się na zacofanie gospodarcze, a resztą społeczeństwa. Artykuły Górskiego najlepiej wyrażały nastroje ówczesnej młodzieży galicyjskiej zbuntowanej przeciwko oportunizmowi politycznemu “stańczyków” i dały początek żywemu ruchowi artystycznemu, którego stolicą był Kraków. Tu rozpoczęli swą działalność Stanisław Wyspiański, Kazimierz Przerwa-Tetmajer i Stanisław Przybyszewski. W zaborze rosyjskim rozwijał się przemysł fabryczny, powstawały pierwsze organizacje robotnicze (w 1882 r. pierwsza rewolucyjna partia...