Matecznik – w łowiectwie trudno dostępne miejsce w lesie będące ostoja zwierząt. W panu Tadeuszu zwierzęta czują się tam bezpieczne, mają spokój a na człowieka czyha tam niebezpieczeństwo. - Nieprzenikniony dla ludzi, nigdy nie pozwala do końca siebie odkryć, skrywa tajemnice, których ludzki rozum nie jest w stanie ogarnąć. Ukazane są tutaj elementy baśniowości i głębokich tajemnic. Fragmenty: (482-485) - Królestwo zwierząt, w którym na człowieka czyha niebezpieczeństwo. Fragmenty: (491-492) - Zwierzęta żyją w hierarchii porównywalnej do ludzkiej. Fragmenty: (516-526). - Stanowi swoisty azyl zwierząt, które mogą tam się ukryć w poszukiwaniu spokoju. Fragmenty: (528-529). - Do matecznika udają się zwierzęta chore, by tam w bezpieczeństwie i spokoju oczekiwać na śmierć. Fragmenty: (538-539). - Jest sercem puszczy, gdzie nawet wrogie, na co dzień gatunki mogą egzystować ze sobą. Fragmenty: od 543 - Cywilizacja ludzka, która tam nie dotarła nie zakłóca harmonii i spokoju życia. Fragmenty: (543-546). Wszystkie zabiegi opisu bujnej przyrody służą przedstawieniu jej jako kolejnego bohatera. Piękna, tajemnicza i przyciągająca, a zarazem groźna i nieprzystępna przyroda łączy świat mistyczny z realnym (diabły, ludziom nieznane tajniki). Również w tym fragmencie widoczna jest idealizacja Ojczyzny, której symbolem jest matecznik. Podobnie jak w Soplicowie od wieków ustalona jest stała i niezmienna hierarchia. Zauważyć można, że różnorodność ludzkich charakterów jest tak samo odmienna jak osobowość zwierząt. Jednak wspólne cele, czyli wolność jednoczy ich w niczym niezmąconą wspólnotę. W mateczniku dominują kolory ciemne, ponure. Jest to...