Wiersz Fraszka pochodzi z tomiku Nie było lata z 1969 roku. W tym okresie Grochowiak porzucił charakterystyczny dla siebie turpizm i zwrócił się w stronę poezji klasycznej. Odbiło się to nie tylko na formie wierszy, ale ich tematyce. Wówczas to najczęściej pisał w swojej poezji poruszał tematykę miłosną. Jednak ciężko nazwać Fraszkę wierszem miłosnym, choć w pewnym sensie traktuje on o tym wzniosłym uczuciu. Podmiot liryczny wręcz nie dowierza w siłę własnej miłości, której nie można opierać na rozumie. Mężczyzna wyraźnie zakochany w pięknej kobiecie zwierza się czytelnikowi ze swych rozterek. Z treści możemy domyślić się, że rozstał się on niedawno ze swoją ukochaną, lecz tęsknota nakazuje mu powrót do niej. W wierszu kilkakrotnie podkreślona została nieprzeciętna uroda niewiasty, którą podmiot nazywa bądź Piękna bądź Ulotna. O charakterze ich dawnych relacji świadczy refren – A jedynie twe włosy kłaść na prześcieradle, który sugeruje, że łączyła ich intymna relacja. Podmiot liryczny przywołuje do siebie kobietę, a na miejsce spotkania wyznaczył ponure cmentarzysko. W otoczeniu otwartego grobu otoczonymi zardzewiałymi szpadlami oczekiwał na ukochaną. Najwyraźniej było to miejsce, które obydwoje doskonale znali. We Fraszce widać dwie wielkie inspiracje Grochowiaka. Po pierwsze poezja średniowieczna, co przejawia się na sparafrazowaniu słów francuskiego piętnastowiecznego poety Francosia...