Wiersze powstały w trzech różnych epokach. Nawiązują do siebie w formie aluzji literackiej. Kochanowski w renesansie kontynuuje motyw dumy poetyckiej, Różewicz we współczesności zupełnie inaczej postrzega poezję i poetę. Podmiotem lirycznym w wierszach Horacego i Kochanowskiego jest poeta. U Różewicza poeta jest bohaterem lirycznym. Wiersze podejmują problem poety i poezji. Odnoszą się do motywu dumy poetyckiej i nieśmiertelności twórcy i jego dzieła. Horacy i Kochanowski wprowadzają motyw nieśmiertelności (Horacy: „nie wszystek umrę”, Kochanowski: „nie umrę”) i dumy poetyckiej (Horacy: „cząstka nie byle jaka”, Kochanowski: „niezwykłym i nie lada piórem opatrzony”). Poeta stwierdza, że mimo przeszkód (Horacy: „z nizin wyrosły”; Kochanowski: „ze dwojej złożonej natury”) osiągnął sukces (Horacy: „pierwszy doprowadziłem nurt eolskiej pieśni”; Kochanowski: „o mnie Moskwa i będą wiedzieć Tatarowie”). Wiersze Horacego i Kochanowskiego prezentują typ liryki bezpośredniej (w formie 1.os.). Są przykładami pieśni o podniosłym charakterze, podkreślającym szczególną rolę poety i poezji. Różewicz w swym wierszu wprowadza motyw śmiertelnej natury poety, który jest bezbronny, słaby, niepewny, a nawet bywa przedmiotem kpin. Jest zwyczajnym człowiekiem, o niedawno porzuconej, zwierzęcej, ptasiej naturze. Brak mu dumy i wielkości („pusty, poniewiera się po mieszkaniu”). Zakrywa twarz, by nie zdradzić swoich emocji. W ten sposób Różewicz demitologizuje postać poety i jego rolę (tzn. burzy wyobrażenia o nich). Poezja nie umie odpowiedzieć „na najprostsze pytania”. Wiersz jest przykładem liryki pośredniej (3.os.). Język jest prosty, chwilami potoczny („poniewiera się”). Nieskomplikowana forma podkreśla „...