Stefan Żeromski, polski prozaik, publicysta, w powieści ,, Przedwiośnie ‘’ ukazał postaci , które były autorytetami. Warto było ich naśladować, budzili podziw i zasługiwali na ogromny szacunek i wyróżnienie spośród innych.

Przedstawiony fragment dotyczy przedstawionych obrazów na ścianie, o które zapytał Cezary Gajowca. Na ścianach w gabinecie bohatera wisiały portrety Warszawiaków, szerzycieli idei pozytywistycznych, których uważał za wybitnych. Uznaje ich za swoich ideowych nauczycieli. Są to: Marian Bohusz (przyrodnik), Stanisław Krzemiński (polityk i historyk), Edward Abramowski (filozof, socjolog i psycholog). W utworze zawarta jest koncepcja Gajowca, można ją nazwać ewolucyjną w opozycji do rewolucji, lub państwową, gdyż oparta jest na autorytetach. Bohaterowie wiszący na ścianach nazywani byli przez Gajowca ,, Warszawiakami’’ gdyż za czasów niewoli rosyjskiej byli znakomitymi pracownikami, posiadali świetne charaktery, żyli w tłumie, nie zostali uznani pośród społeczeństwa. Greccy niewolnicy, z czasem zanikli ale zostawili za sobą ślad, gdyż nasycili sobą pokolenie. Gajowiec zaczął po kolei przedstawiać ludzi, na których podobizny spoglądali. Byli to przedstawiciele wspaniałego pokolenia, którzy żyli pod zaborem rosyjskim. Marian Bohusz był przyrodnikiem, „który gdzie indziej zostałby znanym docentem, może nawet cenionym profesorem”, znanym felietonistą, znawcą filozofii i socjologii. Jako wykładowca całkowicie poświęcił się, aby zapewnić swoim studentom prawdziwą, nieprzekłamaną wiedzę. Został pojmany przez Moskali, oślepiony i zamordowany. Zmuszał pokolenie do ciągłego pogłębiania uczuć społecznych, do nauki, pogłębiania i poszerzania wiedzy, która jest bardzo potrzebna w życiu Stanisław Krzemiński był członkiem Rządu Narodowego w 1863 roku. „Historyk, eseista, bibliofil i biblioman, a nade wszystko badacz samoistny”. Był także znienawidzonym przez Rosjan publicystą. Wytrwale wierzył w niepodległość narodu, gdyż znał jego siłę z przeszłości z dawnych lat, ta siła, była ogromna. Był człowiekiem pewnym siebie i te pewność przekazywał innym osobom w swoim otoczeniu. Edward Abramowski to znany filozof i socjolog. Z początku był zwolennikiem marksizmu, ale z czasem stworzył własną naukę bojkotu państwa „za pomocą złączenia ludzi w związki, stowarzyszenia, kooperatywy”. Nakazywał ludziom organizować się w związki wolne Jego koncepcja była zwrócona przeciw caratowi władającemu Polską. Gajowiec patrząc na jego oblicze uczy się czego nie należy robić aby dojść tam, gdzie on pragnął dojść, ale życie nie sprzyjało jego marzeniom. Przedstawione postacie zasłużyły na specjalne wyróżnienie w gabinecie Gajowca gdyż byli dla niego nauczycielami, na ich wzorcach uczył się własnego wyimaginowanego ideału, gdy był pod rządem rosyjskim. Z zapartym tchem czytał ich felietony, które ukształtowały go jako człowieka. Cezary uważał, że Polska, o którą walczyli ci trzej wielcy patrioci różni się od tej, którą udało się wywalczyć. Gajowiec nie podzielał tego zdania. Twierdził, że konieczne jest wprowadzanie w życie podstawowych idei trzech nauczycieli i właśnie to robił rząd. Dzięki nim przemycił swą dusze do Polski. Ci ludzie żyli podczas najsroższej zimy, patrzyli na życie dalekie przez kraty.

Rola autorytetu w ,, Przedwiośniu „ Stefana Żeromskiego przedstawiona jest w sposób przejrzysty, za pomocą odczuć Szymona Gajowca, który przedstawia swoje trzy autorytety. Są to ludzi przez niego bardzo doceniani, traktowani z ogromnym szacunkiem. Poprzez ich żywot, kształtuje swój obraz społeczeństwa, rolę jego postępowania. Każdy z osobna uczy odmiennych ale zarazem wartościowych prawd życiowych, które ukazywane są w życiu. Wszyscy trzej starali się przekazywać własne doświadczenia młodszemu pokoleniu, aby starali się dążyć do postawionych przez siebie celów, marzeń i żyli tak aby pozostawić po sobie ślad.