Czy w czasie wojny i brutalności można ciągle zachować dozę człowieczeństwa i współczucia? Jak w takich warunkach powstawała sztuka i do czego byli zmuszeni artyści? W obliczu brutalności w trakcie wojny, holocaustu i represji ludzie żyli w ciągłym strachu. Obawiali się obozów koncentracyjnych, zmieniali nazwiska i próbowali przeżyć. Trudno jest zatrzymać w sobie współczucie kiedy śmierć czeka na każdym rogiem. Jedni myśleli tylko o tym żeby przetrwać, inni ryzykując swoje życie ukrywali żydów lub innych poszukiwanych przez gestapo. Te wszystkie wydarzenie miały swoje odbicie w sztuce. Najwięcej doświadczyło pokolenie Kolumbów. Tylko oni są w stanie dokładnie opisać tę nieludzkość, brutalność i zarazem obojętność, którą trudno było przezwyciężyć kiedy śmierć i okrucieństwo staje się codziennością. Wiele osób z tego pokolenia pisały książki, wiersze o tych wydarzeniach ale było one długo ukrywane albo powstawały już po czasach PRL’u. Sztuka wojenna była odzwierciedleniem tego co działo się na ulicach, w krajach, obozach, na świecie. Wprowadzają w ponury nastrój, są pełne cierpienia i bezradności wobec tego co się wokół dzieje. Dzięki tym dziełom możemy...