Wiersz został opublikowany w 1894 roku w II serii Poezji Tetmajera, był hymnem wszystkich młodych artystów. Tematem tego wiersza jest problem miejsca i roli artysty w społeczeństwie. Jest manifestem ideowo-artystycznym, gdzie artysta to kapłan, święty i czysty, prorok i Pan Panów, a sztuka jest odzwierciedleniem duszy artysty, jest celem samym w sobie i ma siłę religii i metafizycznej siły. Tytuł utworu „Evviva L’arte!” (po włosku: „niech żyje sztuka”) jest jednocześnie wyznaniem zbiorowego podmiotu lirycznego („my, artyści…”), deklarującego program wnoszenia sztuki na ołtarze i stawiania artysty ponad innymi ludźmi. Tłum, który stoi na drugim biegunie, jakże odległym od wybitnych jednostek, czyli artystów, najwyżej ceni sobie dobra materialne, doczesne. Poeta powinien więc traktować zwykłych śmiertelników jako ludzi kalekich, nieszczęśliwych. Artysta młodopolski ze szczególną pogardą będzie się odnosił do kołtunerii, mieszczaństwa („Niechaj pasie brzuchy nędzy filistrów naród!”). Sztuka nie daje pieniędzy, nie stanowi...