Wielki kompozytor Jan (Johann) Sebastian Bach był pierwszym muzykiem, który z powodzeniem połączył odmienne narodowe style muzyczne występujące w Europie Zachodniej. Łącząc to, co było najlepsze w muzycznych tradycjach Włoch, Francji i Niemiec, ogromnie je wzbogacił. Za życia nie zyskał wielkiej sławy, a przez 50 lat po śmierci był niemal zapomniany. W ciągu ostatnich 150 lat stopniowo coraz bardziej doceniano jego dzieła i obecnie jest uważany za jednego z dwóch lub trzech kompozytorów w historii; niektórzy przyznają mu nawet pierwsze miejsce. Przyszedł na świat w 1685 roku w Eisenach w Niemczech. Miał szczęście urodzić się w środowisku, w którym podziwiano talent muzyczny i popierano dążenia do muzycznych osiągnięć. Przez wiele lat przed narodzinami Bacha członkowie jego rodziny wyróżniali się swymi osiągnięciami muzycznymi. Ojciec Jana był doskonałym skrzypkiem, dwaj jego cioteczni dziadkowie byli utalentowanymi kompozytorami, a paru kuzynów - wysoko cenionymi muzykami. Matka Bacha zmarła , gdy chłopiec miał dziewięć lat, a rok później umarł jego ojciec. W wieku kilkunastu lat otrzymał stypendium na naukę w szkole św. Michała w Lneburgu, częściowo ze względu na dobry głos, a częściowo z uwagi na kiepską sytuację finansową. Szkołę skończył w 1702 roku i w rok później został skrzypkiem w orkiestrze kameralnej. W ciągu następnych 20 lat zajmował różne stanowiska. Za życia słyną przede wszystkim ze wspaniałej gry na organach, był również kompozytorem, nauczycielem muzyki i dyrygentem. W 1723 roku, mając 38 lat objął stanowisko kantora w kościele św. Tomasza w Lipsku i piastował go przez pozostałe 38 lat życia. Zmarł w 1750 roku. Bach zawsze zajmował dobre stanowiska i nie miał kłopotów z utrzymaniem rodziny, za życia nie był jednak nawet w przybliżeniu tak sławny, jak Mozart i Beethoven w swoich czasach (lub nawet Franciszek List czy Fryderyk Chopin). Nie wszyscy pracodawcy Bach doceniali jego geniusz. W Lipsku rada pragnęła zatrudnić „pierwszorzędnego muzyka” i dopiero gdy nie udało się jej zaangażować dwóch pierwszych kandydatów, z ociąganiem zaofiarowała to stanowisko Bachowi!(Z drugiej strony parę lat wcześniej, gdy Bach pragnął zrezygnować ze stanowiska organisty i koncertmistrza na dworze książęcym w Weimarze, aby objąć inną posadę, książę był do tego stopnia przeciwny jego odejściu, że wsadził Bacha do wiezienia. Bach przesiedział za kratkami trzy tygodnie, nim książę uległ). Mając 22 lata, Bach ożenił się z kuzynką drugiego stopnia. Mieli siedmioro dzieci. Pierwsza żona zmarła, gdy Bach miał 35 lat. W rok później ożenił się ponownie; druga...