Sztuka antyczna przypada na okres XII wieku przed naszą erą. Stworzona została w Grecji pierwotnie, a potem przejęli ja Rzymianie. Sztuka antyczna została nazwana klasyczną ze względu na jej piękno. Sztuka ta charakteryzuje się gównie poczuciem spokoju, harmonii i piękna. Piękno w architekturze wyrażane było głównie prostotą i idealną geometrią form, regularności i symetrii konstrukcji oraz delikatnej i wysmakowanej, najczęściej roślinnej, ornamentyce. Za wzory doskonałych budowli antycznych uznawane są świątynie na ateńskim Akropolu i bezpośrednio wzorowane na ich założeniach budynki rzymskiego Kapitolu.

Podstawowe style porządki architektoniczne (w kolejności chronologicznej):

- styl dorycki - surowy w formie i monumentalny,

- styl joński - bardziej delikatny, zrównoważony,

- styl koryncki - strzelisty i najbardziej ozdobny.

Klasyczna architektura grecka przełomu V i IV wieku p. n. e. jest mieszanką stylów doryckiego i jońskiego (czego przykładem jest ateński Partenon). Dopiero w IV wieku p. n. e. (tak zwany okres hellenistyczny) rozpowszechnił się styl koryncki.

Podstawowa formą malarstwa w Grecji starożytnej były freski (fresk jest malowidłem ściennym wykonywanym na podłożu mokrego tynku). Spośród dzieł greckich zachowało się niewiele, ale identyczne w założeniach (sceny mitologiczne lub domowe i rodzajowe, idealizacja postaci) były freski rzymskie. Najlepiej zachowały się te w mieście Pompeje - przykryte popiołem wulkanicznym pochodzącym z wybuchu Wezuwiusza z roku 79 n. e., który całkowicie pokrył miasto. Wzorami budowli starożytnych może być Akropol w Atenach, lub Kapitel w Rzymie.

W pierwszym okresie kultury antycznej - tak zwanym okresie archaicznym - posągi greckie wzorowane były na rzeźbach pochodzących z Egiptu. Zaowocowało to całą serią rzeźb przedstawiających stojące bez ruchu figury. Jednak w przeciwieństwie do Egipcjan, którzy nie wprowadzali żadnych innowacji do swojej sztuki, Grecy zaczęli modernizować swoją już w czasach wojen perskich. Z początkiem V wieku p.n.e. Nieruchomo do tej pory stojące figury zaczęto przedstawiać w coraz luźniejszych i swobodniejszych pozach, co zapoczątkowało kolejne przemiany. Niedługo potem zaczęto ukazywać postaci w ruchu, nawet te przeznaczone do wystawienia w świątyniach. Ciała mężczyzn były umięśnione i nagie, kobiety przedstawiano ubrane w delikatne i subtelne materiały. Ludzie przedstawiani byli w sposób bardzo naturalistyczny. Ulubionym tworzywem dla artystów był brąz, choć niektórzy nadal rzeźbili także w marmurze.