Sztuka antyczna przypada na okres XII wieku przed naszą erą. Stworzona została w Grecji pierwotnie, a potem przejęli ja Rzymianie. Sztuka antyczna została nazwana klasyczną ze względu na jej piękno. Sztuka ta charakteryzuje się gównie poczuciem spokoju, harmonii i piękna. Piękno w architekturze wyrażane było głównie prostotą i idealną geometrią form, regularności i symetrii konstrukcji oraz delikatnej i wysmakowanej, najczęściej roślinnej, ornamentyce. Za wzory doskonałych budowli antycznych uznawane są świątynie na ateńskim Akropolu i bezpośrednio wzorowane na ich założeniach budynki rzymskiego Kapitolu. Podstawowe style porządki architektoniczne (w kolejności chronologicznej): - styl dorycki - surowy w formie i monumentalny, - styl joński - bardziej delikatny, zrównoważony, - styl koryncki - strzelisty i najbardziej ozdobny. Klasyczna architektura grecka przełomu V i IV wieku p. n. e. jest mieszanką stylów doryckiego i jońskiego (czego przykładem jest ateński Partenon). Dopiero w IV wieku p. n. e. (tak zwany okres hellenistyczny) rozpowszechnił się styl koryncki. Podstawowa formą malarstwa w Grecji starożytnej były freski (fresk jest malowidłem ściennym wykonywanym na podłożu mokrego tynku). Spośród dzieł greckich zachowało się niewiele, ale identyczne w założeniach (sceny mitologiczne lub domowe i rodzajowe, idealizacja postaci) były freski rzymskie. Najlepiej zachowały się te w mieście Pompeje - przykryte popiołem wulkanicznym pochodzącym z wybuchu Wezuwiusza z roku 79 n. e., który całkowicie pokrył miasto. Wzorami budowli starożytnych może być Akropol w Atenach, lub Kapitel w Rzymie. W pierwszym okresie...