Droga Komisjo! Temat mojej prezentacji brzmi: „Wizerunek Żydów w literaturze polskiej. Przedstaw temat na wybranych przykładach. Uwzględnij kontekst historyczny i kulturowy.”. Tematyka żydowska w literaturze polskiej jest niezwykle obszerna, dlatego głównym podmiotem mojej prezentacji są postacie z literatury XIX i XX wieku. Postanowiłam skoncentrować się na tym okresie, ze względu na dużą dostępność źródeł i aktualność najbliższej historii. W trakcie prezentacji wyjaśnię i opiszę takie kwestie jak: asymilacja społeczności żydowskiej, antysemityzm i holokaust. Postaram się wykazać, że postacie żydowskie w literaturze cechują się dużą różnorodnością pod względem społecznym i kulturowym. Mniejszość żydowska na terenach Polski stanowiła znaczną grupę społeczną. Pierwsi żydowscy kupcy przybyli szlakami handlowymi z zachodniej Europy w XI wieku. Pod koniec stulecia część z nich osiadła w Polsce na stałe, o czym dowodzą zapisy historyczne, mówiące o pierwszej gminie żydowskiej w Przemyślu w 1098 roku. Liczba Żydów na terenach polskich zwiększyła się znacznie w XII wieku, z powodu Wypraw Krzyżowych i antysemickich wydarzeń w pozostałych państwach europejskich oraz po epidemii dżumy w na początku XIV wieku. Żydzi emigrowali do Polski, gdzie pozwalano na duże swobody religijne i obyczajowe. Społeczność żydowska zajmowała się przede wszystkim handlem, szynkarstwem i rzemiosłem. W późniejszych czasach również dzierżawą, pożyczkami (lichwą) oraz bankierstwem. W tamtych czasach jako jedni z niewielu posiadali umiejętności pisania, czytania i liczenia, co przyczyniło się do podwyższenia ich statusu społecznego oraz zwiększenia majątku. Jednakże różnice na płaszczyźnie finansowej, obyczajowej i religijnej spowodowały zawiść i stały się przyczyną negatywnego nastawienia do Żydów oraz aktów agresji. Żydów oskarżano o m.in. o porywanie dzieci, krwawe rytuały czy zatruwanie studni. Dodatkowo niepokoje podsycał Kościół Katolicki, a w czasie trwania Unii Lubelskiej, również Prawosławny na terenach wschodnich. Przedstawiciele duchowni, w obawie przed rosnącymi wpływami żydowskimi, przedstawiali Żydów jako zabójców Chrystusa i wrogów religijnych. Nastawienie do społeczności żydowskiej w Polsce było zróżnicowane, o czym świadczą wydarzenia i zapiski historyczne. W 1264 roku Bolesław Pobożny nadał Żydom prawa swobody wyznaniowej i wolności osobistej w statucie Kaliskim. W 1334 roku zostały one rozszerzone na całe Królestwo Polskie przez Kazimierza Wielkiego, za którego panowania urząd żupnika (zarządca finansowy, głównie soli) sprawował Żyd Lewko. Poprawę sytuacji...