Hektor – obok Achillesa – jest jednym z głównych bohaterów napisanego przez Homera eposu heroicznego, „Iliady”. Jest potomkiem króla Troi – Priama i Hekabe.

W księdze XXII przedstawiona jest jego walka z najpotężniejszym spośród Greków – Achillesem. Hektor jest w niej przedstawiany jako mężczyzna bez skazy oraz wzór cnót idealnego starożytnego wojownika. Jego rysy są męskie, budowa ciała atletyczna, jego samego cechuje zaś opanowanie i spokój.

Nieobce są mu uczucia lęku czy strachu przed śmiercią. Hektor wiedział, że Achilles jest bardzo niebezpiecznym wojownikiem, a w gniewie może się stać nieobliczalny. Dlatego w chwili zwątpienia chciał uciec z pola walki:

„…Ujrzał go Hektor, zadrżał, nie wytrwał do końca;

Więc porzuciwszy bramę, uciekać zaczyna,

Szybkim ścigany biegiem przez Peleja syna.”

Potrafi jednak przezwyciężyć lęk w imię wyznawanych przez siebie wartości. Jego zdrowy rozsądek oraz świadomość powinności wojownika powstrzymuje go przed haniebnym czynem. Mężczyzna zawraca i mężnie staje oko w oko ze swoim wrogiem, mimo iż wie, że jego szanse w walce z rozwścieczonym herosem są bliskie zeru. Daje tym dowód wielkiej odwagi i odpowiedzialności za swój lud.

W czasie walki z Achillesem Hektor jawi się przede wszystkim jako sprawny wojownik, prawy człowiek oraz wielki patriota. Myśli przede wszystkim o Trojanach, nie o sobie:

„…Broń się mej dzidy, chcącej twoją krwią się skropić!

Obym ci ją mógł całą w twych piersiach utopić!

Lżejsze by się Trojanom stały walki znoje,

Bo największym pogromem dla nich ręce twoje.”

Hektor jest szlachetnym i prawym wojownikiem. Ma szacunek dla swojego wroga. Przed walką Hektor prosi Achillesa o przebaczenie oraz o godne potraktowanie jego ciała. Dla starożytnych Greków nie było bowiem większe hańby od zwłok pozostawionych po śmierci bez pochówku:

„…Będę się bił walecznie – umrzesz lub ja zginę.

Ale wprzódy umowę zróbmy w świętej wierze […]

Jeśli mnie da bóg ciebie na placu położyć,

Przysięgam, że nie będę nad trupem się srożyć,

Boską twą zbroję wezmę. Grekom oddam ciało;

Żądam tylko, by ze mną podobnie się stało [...]

Zaklinam cię przez ciebie, przez twoje rodzice,

Nie chciej nieszczęśliwego psom oddawać łupem! […]

Niechaj mi stos zapalą spółziomkowie moi”.

Jednak słowa mężczyzny spotkały się tylko z obelżywym śmiechem wroga.

Ostatecznie ginie w walce ze strasznym przeciwnikiem, ale pamięć o Hektorze i jego odwadze przetrwa wieki.

Hektor to postać jednoznacznie pozytywna – prawdziwy wzór szlachetnego i prawego rycerza oraz wielkiego patrioty.