Władysław Stanisław Reymont to polski pisarz i nowelista. Jest on jednym z najwybitniejszych przedstawicieli w literackiej epoce Młodej Polski. Został laureatem nagrody Nobla za dzieło pt. „Chłopi”, nazywane także „epopeją chłopską”. Powieść ta ukazuje życie, kulturę i zwyczaje społeczności zamieszkującej wieś Lipce na przestrzeni czterech pór roku. Reymont w swoim utworze przedstawia także koncepcje ludzkiego losu opartą na wydarzeniach zawartych w tekście. Fragment powieści ukazuje mentalność mieszkańców wsi oraz ich poglądy dotyczące losu. Przedstawia on także jedno z najważniejszych wydarzeń w "Chłopach". Jest to wesele Macieja Boryny i Jagny Paczesiówny, które odbywa się jesienią (I tom powieści). Wtedy też kończy się cykl natury, który jest w lekturze wyznacznikiem w życiu mieszkańców Lipiec. Przyroda powoli zamiera, dni stają się coraz krótsze i zimniejsze. Narrator w tym fragmencie jest trzecioosobowy. Można go nazwać obserwatorem przyjęcia, ponieważ zachowuje się tak, jakby był jednym z zaproszonych gości na weselu. Mieszkańcy Lipiec są bardzo religijni, bezgranicznie obdarzają zaufaniem Boga. Każdą swoją nadzieję wiążą z Jego miłosierdziem, ponieważ wierzą, że wszystko jest w Jego rękach. Według nich łaska boska jest szczęściem, a niedola jest karą i żeby jej uniknąć powinno się ściśle przestrzegać dekalogu. W podanym fragmencie mowa jest również o Szatanie, sprawcy konfliktów ludzkich, które są nieuniknione podczas walki o byt spowodowanej ogromną nędzą na ówczesnej polskiej wsi. Chłopi robią wszystko od początku do końca. Tyczy się to tak samo pracy jak i zabawy. Uważają, że życie jest trudne, lecz powinno się z niego korzystać, nie zwracając uwagi na panującą wokół biedę. Jednym ze sposobów na umilenie sobie czasu jest plotkowanie oraz spożywanie dużej ilości alkoholu. Nieuniknionymi cechami każdego chłopa jest narzekanie i marudzenie, widoczne także w dzisiejszym stereotypie Polaka. Podczas rozmów wspominają dawne, lepsze czasy. Przykładem jest tutaj cytat: „Drzewiej nie tak bywało! Posłuch był, poszanowanie starszych i zgoda!”. Lipce można określić jako wieś całkowicie odciętą od świata. Bardzo ważną rolę odgrywa tu harmonia oraz codzienna rutyna. Powodowane są one porządkiem występującym w przyrodzie. Narzuca ona bohaterom rytm prac polowych i domowych, rytm codziennych i rocznych czynności, nieustannie się powtarzających. Tym, co dodatkowo nadaje życiu chłopów poczucie ładu, są święta kościelne w trakcie roku. Od nich również zależy rodzaj wykonywanych prac, a nade wszystko obrzędy kościelne. Jest to rytm niezmienny od stuleci, dający...