Granica jest to powieść psychologiczna Zofii Nałkowskiej. Narrator w tym utworze jest trzecio osobowy, ponieważ opisuje co widzi. Opisuje on różne punkty postrzegania bohaterów przez innych bohaterow i przedstawia te postawy w sposoób obiektywny, gdyż nie wyraża własnej opini na ten temat. Zenon uważał ze Justyna jest ulubienica matki a jej wyglad nie wskazuje na jej niski status spoleczny. Zauważyl że matka ma dobre stosunki z Justyna. Kiedy już Zenon układa sobie Zycie z Elzbieta Justyna staje się w jego oczach sluzaca, dziewczyna mila która budzi jedynie współczucie a nie jak kiedys pozadanie. Chce się jej pozbyc ponieważ jest dla niego natrętna kochanka. Justyna jest gotowa z milosci zrobic dla niego wszystko. Czuje się samotna, opuszczona po śmierci matki i po tym jak Zenon już jej nie chce. Wkrotce staje się w jego zyciu ta truga tworząc trojkat milosny z Elzbieta która jest wazniejsza dla Zenona. Elzbieta postrzega justyne negatywnie, jako prosta dziewczyne, pospolita sluzaca. Wie jednak ze jest ona bliska Zenonowi ze względu na dziecko które maja razem. Ma świadomość tego ze Justyna ma wieksze prawo do niego. Justyna w oczach pani Ziembiewiczowej jest osoba pełna zalet, wyjatkowa, oraz atrakcyjna. Podkreslajac jej zalety probuje polaczyc Zenona ze sluzaca, zachęcając do romansu. Zenon sam dostrzega jej urode, jednak zastanawia go podejście matki do Justyny. Nie rozumie skad u niej zachwyt ta dziewczyna. Postrzeganie Jutyny przez Zenona jednak się zmienia. Widzi w niej tylko sluzaca, jednak potem przypomina sobie ze łączył ich romans który stawal mu na drodze do szczescia z elzbieta. Mial jednak świadomość tego ze w pewnym momencie swego zycia czyli po śmierci matki byla ona samotna i cierpiaca dlatego jej pomogł. Zenon rozumie ze powtórzył bledy ojca wdając się w romans ze sluzaca, zdradzając tym Elzbiete. Jednak tlumaczy się sam przed soba ze ta sytuacja była pomoca dla dziewczyny która los okrotnie doświadczył kiedy to zmarla jej matka i stracila prace. Od Elżbiety oczekiwal zrozumienia mimo ze czul się winny calej tej sytuacji. Opisujac jej to cale zajscie postrzega to jako cos wyjatkowego a nie tylko jako romans, gdyz dla niego nie było to az takie zle. Elzbieta Justyne zna z opowieści Zenona który przedstawil ja jako wyjatkowa osobe. Justyna dla Elżbiety jest prosta i pospolita sluzaca. Wie ze Zenon w jej opisie...