I W 1914 roku rozpoczęła się I wojna światowa jako konflikt między dwoma blokami państw: Trójprzymierzem łączącym Niemcy, Austro-Węgry i Włochy (powstało w 1882 roku) i Trójporozumieniem, w skład którego wchodziła Rosja, Anglia i Francja (istniało od 1907 roku). Trójprzymierze zwane było także blokiem państw centralnych, zaś Trójporozumienie – Ententą. Powstały one w celu wzmocnienia państw biorących udział w konfliktach kolonialnych. Z czasem okazało się, że spór na tym tle doprowadził do wojny w Europie. Bezpośrednią jej przyczyną było zamordowanie w Sarajewie, 28 VI 1914 roku, następcy tronu austriackiego Franciszka Ferdynanda przez serbską organizację terrorystyczną Czarna Ręka (bezpośrednim sprawcą zamachu był Gawriło Princip). Gdy Serbia nie przyjęła ultimatum wystosowanego do niej przez Austro-Wegry po zabójstwie Franciszka Ferdynanda, państwo to wypowiedziało Serbii wojnę (28 VII 1914 roku). Fakt ten rozpoczął cały łańcuch wydarzeń związanych z istniejącymi w Europie sojuszami. W obronie Serbii stanęła zaprzyjaźniona z nią Rosja, a wtedy 1 VIII 1914 roku Niemcy wypowiedziały jej wojnę. 3 VIII 1914 roku rozpoczęła się wojna niemiecko-francuska, a dnia następnego wojnę Niemcom wypowiedziała Anglia. W ten sposób oba sojusze znalazły się w obliczu wojny, która tym samym objęła w jednej niemal chwili sporą część Europy. W 1914 roku do wojny nie przyłączyli się jedynie Włosi. Zrobili to dopiero w roku następnym, co ciekawe jednak, po stronie Ententy, a nie dotychczasowych sojuszników. Przebieg działań zbrojnych na froncie zachodnim był ściśle uzależniony od strategii przyjętej przez wojska niemieckie. Powstanie sojuszu łączącego Francję i Rosję powodowało, że w przypadku wybuchu wojny Niemcy musiały się liczyć z walką na dwóch frontach równocześnie. Aby tego uniknąć, jeszcze przed wybuchem I wojny światowej opracowano plan tzw. blitzkriegu, czyli wojny błyskawicznej (twórcy: Alfred von Schlieffen i Helmutvon Moltke). Zakładał on szybkie pokonanie Francji, co wydawało się możliwe, zważywszy na np. przebieg wojny francusko-pruskiej w latach 1870-1871, a następnie przegrupowanie głównych sił na wschód i prowadzenie tam walk przeciw Rosji w dłuższym wymiarze czasu. Zgodnie z tym planem, w sierpniu 1914 roku główne siły niemieckie, łamiąc neutralność Belgii, zajęły ten kraj i od północnego wschodu zaatakowały Francję. We wrześniu 1914 roku wojsko niemieckie zbliżyło się do Paryża. Dowódca armii francuskiej marszałek Joseph Joffre zdołał jednak zatrzymać nacierających Niemców w bitwie nad Marną, 6-9 IX 1914 roku. To zwycięstwo przesądziło o niepowodzeniu...