Co znaczy II wojna światowa dla młodego Polaka? Dla każdego oznacza co innego. Może być źródłem refleksji i przemyśleń oraz pretekstem do lepszego poznania historii naszego narodu, która nie zawsze była usłana różami. Nie może być jednak tylko wymarłym wspomnieniem, zarysem, który nas nie dotyczy. Ta historia żyje razem z nami, na zawsze pozostanie w sercach naszych dziadków i babć. Nie możemy być tylko dziedzicami przeszłości nie wiedząc, że sprawy wojny, mimo iż tak odległe, nadal żyją. Na pewno każdy słyszał o II wojnie światowej. Może kiedyś, siedząc na kolanach babci, słuchał jak ciepłym głosem opowiadała o tym wydarzeniu. Już wtedy rozumieliśmy, że ta „bajka” znacznie różni się od innych. Nie zaczyna i nie kończy się dobrze, a i rozwinięcie nie jest wesołe. Jednak przemyślenia małego dziecka znacznie różnią się od tych, jakie posiada młody, dosyć obeznany w historii człowiek. Inaczej postrzega otaczający go świat i wysnuwa wnioski płynące z przeszłych wydarzeń. Dopiero teraz dostrzegamy, jak bardzo mylili się ludzie, którzy liczyli na to, że XX będzie lepszy od ubiegłych. Było ich wielu. Myśleli, że ten czas będzie przełomem, że wiele w ich życiu zmieni się na lepsze. W rzeczywistości było odwrotnie. Skończyło się ich radosne życie, a nastała cisza i oczekiwanie. Zawsze, patrząc w niebo, zobaczą ciemne chmury rychło nadchodzącej wojny, a śpiąc, nie zaznają już spokoju. Ta wieść przerwała życie wielu ludzi, wyrwała ich ze snu nie pozwalając już więcej na zmrużenie oka. Ile to razy, słysząc bicie dzwonów, zastanawiali się, czy to już pora. Pora, aby uciekać. Temat II wojny światowej i cały jej przebieg zawsze wzbudzał wiele kontrowersji. Być może miało to związek z chęcią wymazania z pamięci tych tragicznych zdarzeń. Człowiek chciałby pamiętać tylko rzeczy optymistyczne, radosne, a o tych smutnych zapomnieć. Jednak niełatwo jest żyć w niewiedzy. Szczególnie, gdy wiemy, że wojna dotyczy nas osobiście. Nie możemy tego wymazać, a chcąc uniknąć historii, możemy zatracić cząstkę siebie. Powstało bardzo wiele filmów, utworów i wierszy o tematyce wojennej. Oznacza to, że są ludzie, dla których II wojna światowa jest czymś więcej niż tylko podstawowym tematem podręcznika od historii. Chcą pokazać, czym tak naprawdę ona była. Niektórzyz nich mają osobiste z nią doświadczenia. Byli świadkami, albo odczuwali pustkę i brak ukochanej osoby. Chcieli uczcić jej pamięć pokazując ludziom to, o czym nie mogą zapomnieć. Wyobraźmy sobie, że jest 1 września 1939 roku. Wojska niemieckie właśnie zaatakowały nasz kraj. Wybucha wojna. Antoni Słonimski w wierszu pt. „Alarm...