Obu tych zbrodni dokonała pod wpływem Fausta: podała matce zbyt dużą dawkę środka nasennego, bo chciała się spotkać z ukochanym, zabiła niemowlę w rozpaczy, porzucona przez ukochanego. W tym dramacie doskonale możemy dostrzec jak bardzo zmienił się główny bohater od czasu podpisania cyrografu. Z mądrego, spokojnego uczonego stał się krzywdzącym innych ludzi, bezwzględnym człowiekiem. Do tego wszystkiego doprowadziło jedynie poczucie niespełnienia…

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych przemian literackiego bohatera jest metamorfoza opisana w „Dziadach” przez Adama Mickiewicza. Miłość, którą romantycy uważali za najwyższą wartość sprowadziła Gustawa – głównego bohatera części IV, na drogę cierpienia oraz samobójstwa. Następnie spotykamy się z nim w III części „Dziadów” w celi klasztoru. W tym miejscu nasz bohater uświadamia sobie, że najważniejsza jest ojczyzna. Dlatego dnia 1 listopada 1823r. przeobraża się z romantycznego kochanka – Gustawa, na bojownika o wolność ojczyzny - Konrada. Symbolem tego zdarzenia jest zostawiony przez niego napis na ścianie celi - "Umarł Gustaw - narodził się Konrad". Po tym zdarzeniu dochodzi do Wielkiej Improwizacji - dramatycznego monologu Konrada, w którym zrównuje się z Bogiem oraz żąda od niego władzy nad duszami ludzkimi. Bluźni Najwyższemu, mówiąc, że jest kłamcą oraz porównuje Go do Cara – co było największym przekleństwem. Mimo to, główny bohater jest jednostką wybitną. Zgodnie z widzeniem księdza Piotra, podczas którego objawia się mu wyzwoliciel narodu, którego imię brzmi „czterdzieści i cztery”; uważa się, iż tą osobą jest właśnie Konrad.

Kolejną postacią, której przemiana jest godna uwagi, jest tytułowy bohater powieści poetyckiej pt. „Konrad Wallenrod” napisanej przez A. Mickiewicza. Porwany za młodu przez Krzyżaków Litwin Alf Walter, wiele lat mieszkał wśród wrogów, był wychowywany przez krzyżackiego mistrza, dano mu nowe imię – Konrad Wallenrod. Uczucia patriotyczne oraz chęć zemsty podsycał w nim litewski wajdelota Halban, który również był jeńcem. Główny bohater powrócił na Litwę, gdzie pojął za żonę córkę księcia Kiejstuta, Aldonę. Tragizm Konrada wynika z niemożności pogodzenia miłości ojczyzny z uczuciem do kobiety oraz ze świadomością konfliktu obu narodów, a zasadami etycznymi. Wallenrod podejmuje więc najważniejszą decyzję swego życia poświęcając tym samym honor, dumę i życie prywatne. Porzuca miłość do Aldony, by wrócić do Zakonu Krzyżackiego. Tam obejmuje posadę wielkiego mistrza krzyżackiego i w rezultacie doprowadza do klęski Zakonu podczas walki z Litwą. Jego przemiana polegała głównie na tym, iż musiał on założyć maskę oraz walczyć podstępem w celu dobra swej ojczyzny. Dokonane przez Konrada wybory uniemożliwiają mu powrót do normalnego życie i szczęścia rodzinnego. Jedynym logicznym rozwiązaniem jest więc popełnienie samobójstwa.

W „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza poznajemy nowy typ bohatera romantycznego, który nie działa sam, lecz próbuje pozyskać szerokie grono zwolenników.