Sonet Staffa pokazuje koncepcję sztuki i artysty, połączoną z filozofią Nietzschego. W utworze została użyta liryka bezpośrednia, a podmiotem lirycznym jest kowal, którego cel to wykucie serca. Kowal zostaje przedstawiony w trakcie tworzenia, opis jest bardzo dynamiczny, występuje w nim dużo czasowników, a podmiot liryczny narzuca nakazy („muszę”, „trzeba”), co podkreśla jego zdeterminowanie: „Bo z tych kruszców dla siebie wykuć muszę” Czynności są gwałtowne, prawie destrukcyjne, przez co przemawia ogromne zaangażowanie: „I ciskam ją na twarde, stalowe kowadło” Kowal tworzy w sposób żywiołowy, czasem nieprzemyślany, pod wpływem chwili, natchnienia i emocji: „Jak wulkan z swych otchłani wyrzucam bezdennych” Kowal jest symbolem poety, artysty, a serce, które wykute ma być doskonałe – symbolem sztuki. Artysta stoi przed alternatywą: albo stworzy idealne, wspaniałe dzieło, albo, kiedy nie osiągnie swojego celu – zniszczy je, ponieważ...